Inger Stiwens (Inger Stevens)

Inger Stevens (urodzona jako Ingrid Stensland; 18 października 1934 – 30 kwietnia 1970)[1] była szwedzko-amerykańską aktorką filmową, telewizyjną i teatralną.

Stevens urodziła się w Sztokholmie w Szwecji jako najstarsze dziecko Pera Gustafa i Lisbet Stensland. Gdy miała sześć lat, matka opuściła rodzinę (zabierając ze sobą najmłodszego syna, Petera). Wkrótce potem ojciec Stevens przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, pozostawiając ją i jej brata, Olę, pod opieką służącej, a później u ciotki w Lidingö w pobliżu Sztokholmu. W 1944 roku wraz z bratem przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych, gdzie zamieszkała z ojcem i jego nową żoną w Nowym Jorku, gdzie ojciec wykładał na Uniwersytecie Columbia. W wieku 13 lat Stevens przeprowadziła się z rodziną do Manhattan w Kansas, gdzie jej ojciec uczył na Kansas State University. Stevens uczęszczała do Manhattan High School.

W wieku 16 lat uciekła z domu do Kansas City, gdzie występowała w rewii burleskowych. Mając 18 lat, opuściła Kansas City i wróciła do Nowego Jorku, gdzie pracowała jako tancerka w chórze oraz w dzielnicy krawieckiej (Garment District), uczęszczając jednocześnie na zajęcia w Actors Studio.

Stevens występowała w serialach telewizyjnych, reklamach i sztukach teatralnych, aż do momentu swojego wielkiego przełomu w filmie „Człowiek w ogniu” (Man on Fire) z Bingiem Crosbym w roli głównej.

Następnie przyszły role w większych produkcjach, w tym główna rola u boku Harry'ego Belafonte w filmie „Świat, ciało i diabeł” (The World, the Flesh and the Devil) z 1959 roku, jednak największy sukces odniosła w serialu telewizyjnym „Córka farmera” (The Farmer's Daughter, 1963–1966) u boku Williama Windoma. Wcześniej Stevens wystąpiła w odcinkach takich seriali jak „Bonanza”, „Route 66”, „Godzina Alfreda Hitchcocka”, „The Eleventh Hour”, „Sam Benedict”, „The Aquanuts” (serial z 1960 r.) oraz „Strefa zmierzchu”.

Po zakończeniu emisji „Córki farmera” w 1966 roku, Stevens wystąpiła w kilku filmach: „Poradnik dla żonatego” (A Guide for the Married Man, 1967) z Walterem Matthau, „Wysoko powieszeni” (Hang 'Em High) z Clintem Eastwoodem, „Piątka” (5 Card Stud) z Deanem Martinem i Robertem Mitchumem oraz „Madigan” z Henrym Fondą i Richardem Widmarkiem. W chwili śmierci Stevens próbowała ożywić swoją karierę telewizyjną w kryminalnym serialu dramatycznym „The Most Deadly Game”.

Jej pierwszym mężem był jej agent, Anthony Soglio, z którym była w związku małżeńskim od 1955 do 1957 roku.

W styczniu 1966 roku została mianowana do Rady Doradczej Instytutu Neuropsychiatrycznego UCLA przez ówczesnego gubernatora Kalifornii, Edmunda G. „Pata” Browna. Została również przewodniczącą Kalifornijskiej Rady dla Dzieci z Niepełnosprawnością Intelektualną. Jej ciotką była Karin Stensland Junker, autorka książki „Dziecko w szklanej kuli”.

Rankiem 30 kwietnia 1970 roku Lola McNally, była współlokatorka i towarzyszka Stevens, znalazła ją na podłodze w kuchni jej domu w Hollywood Hills. Według McNally, gdy zawołała Stevens, ta otworzyła oczy, uniosła głowę i próbowała coś powiedzieć, ale nie była w stanie wydać żadnego dźwięku. McNally przekazała policji, że rozmawiała ze Stevens poprzedniego wieczoru i nie zauważyła żadnych oznak niepokoju. Stevens zmarła w karetce w drodze do szpitala. Po przyjeździe ratownicy zdjęli z jej brody mały plaster, pod którym znajdowała się niewielka ilość świeżej krwi sączącej się z nacięcia, które wyglądało na zadane kilka godzin wcześniej. Koroner hrabstwa Los Angeles, dr Thomas Noguchi, przypisał śmierć Stevens „ostremu zatruciu barbituranami”, co ostatecznie uznano za samobójstwo.