(Jean-Christophe Lafaille)

(Jean-Christophe Lafaille) - znany z pracy przy tego typu projektach: «The Death Zone» (1996), «La Zone De La Mort» (1996),

Jean-Christophe Lafaille, urodzony 31 marca 1965 roku w Gap, który zaginął 26 stycznia 2006 roku na stokach Makalu w Nepalu, był francuskim alpinistą. Pełnił funkcję „międzynarodowego gwaranta” w stowarzyszeniu Mountain Wilderness. Dwukrotnie żenaty, był ojcem dwojga dzieci: Marie z pierwszą żoną, Véronique (Lafaille nadał jej imię szczytowi w Himalajach o wysokości 6250 metrów – Mari Ri) oraz Toma z drugą żoną, Katią (imię jego syna nosi jedna z dróg na Nanga Parbat).

Jean-Christophe Lafaille, pochodzący z Gap, zaczął wspinać się w wieku 7 lat. W okresie dojrzewania inspirował się książkami Waltera Bonattiego i Reinholda Messnera. Brał udział w licznych zawodach wspinaczki sportowej. Jako przewodnik górski uczył w Narodowej Szkole Narciarstwa i Alpinizmu oraz był członkiem GHM. Przełom nastąpił w 1990 roku, kiedy odkrył wspinaczkę solową w warunkach zimowych. W najzimniejszych miesiącach tego roku pokonał drogą Bonattiego na Grand Capucin, Sud du Fou, Directe Américaine na Drus oraz inne wielkie klasyki, choć dla potomności wspinaczki te zostały przyćmione przez pierwsze solowe przejście „Divine Providence” na Grand Pilier d'Angle w Mont Blanc – drogi uważanej za najtrudniejszą w całym masywie. Ukończył ją, spełniając tym samym marzenie wielu dawnych przewodników z firmy w Chamonix. W wywiadzie dla gazety „Le Monde” powiedział o Drus: „Myślałem, że kiedy będę już starym przewodnikiem, byłoby miło móc powiedzieć, że otworzyłem tam 'moją drogę'. To symboliczna góra, laboratorium trudności górskich”. Uważny na nowe trendy, odkrywał nowe doznania w lodospadach Yosemite, na ekstremalnych drogach Alp oraz w dry-toolingu.

W październiku 1992 roku, podczas swojej pierwszej wyprawy w Himalaje, wyruszył z Pierre'em Béghinem, aby zmierzyć się z południową ścianą Annapurny (8091 metrów) w „stylu alpejskim”, czyli bez tlenu i bez obozów wysokogórskich. Na wysokości 7100 metrów, w wyniku zerwania stanowiska zjazdowego, Pierre Béghin spadł i zginął, zabierając ze sobą cały sprzęt. Lafaille potrzebował pięciu dni, aby samotnie zejść w dół z ręką złamaną przez spadające kamienie. Według Messnera wykazał się on „zdolnością przetrwania, która cechuje największych alpinistów”. Po powrocie do Francji, cierpiąc na formę poczucia winy ocalałego, uważał się za odpowiedzialnego za śmierć Béghina.

Zimą 2000–2001 roku pokonał solowo najtrudniejszą drogę w Alpach, legendarną ścianę zachodnią Drus. Jego styl wspinaczki wymagał mrówczej pracy – posuwał się nie więcej niż o 100 metrów dziennie, niosąc 70 kilogramów sprzętu, aż w końcu ukończył 800-metrową drogę.

Podjął próbę zostania pierwszym Francuzem, który zdobędzie wszystkie czternaście ośmiotysięczników, jednak zginął 26 stycznia 2006 roku podczas próby pierwszego zimowego przejścia solowego Makalu, jego dwunastego ośmiotysięcznika. Zdobył 11 ośmiotysięczników bez użycia tlenu, z czego większość solowo.

Najważniejsze dzieła (Jean-Christophe Lafaille)

Cała filmografia (Jean-Christophe Lafaille)