(France Roche)

(France Roche) - znana z pracy przy takich projektach: «French Cancan» (1955), «French Cancan» (1955), «The Irony of Money» (1957), «La ironía del dinero» (1957), «Follow That Man» (1953),

France Roche była francuską dziennikarką, krytykiem filmowym, producentką i prowadzącą programy telewizyjne, aktorką, urodzoną 2 kwietnia 1921 roku w Saint-Tropez i zmarłą 14 grudnia 2013 roku w Paryżu 10. dzielnicy. Napisała również książki i scenariusze filmowe, adaptowała sztuki teatralne i grała w filmach.

Współpracowała w szczególności z: Ciné Mondial (1941-1944), Cinévie, a zwłaszcza Cinémonde, którego była redaktor naczelną – czasopismami poświęconymi kinie; Marie France, a następnie France-Soir, jako kierownik strony filmowej dziennika Pierre’a Lazareffa. Dziennik ten miał nakład ponad milionowy i mógł ukazywać się trzy lub cztery razy dziennie. Była „Panią Kina” w najpotężniejszym francuskim dzienniku; ORTF, w ramach programów: Five columns on the front page, gdzie przeprowadziła m.in. wywiad z Brigitte Bardot, Cinépanorama (programy o kinie, zwłaszcza o Festiwalu w Cannes), Thirty years of silence (o gwiazdach kina niemego) i Headliner: długie wywiady z Pierrem Brasseurem, Madeleine Renaud (1966), Jeanem Maraisem (1968), Arletty, Annie Girardot (1969), Simone Signoret, Paulem Meurisse (1970), Michelem Piccolim (1971), Jeanne Moreau (1972)…; Antenna 2: zaproszona przez Jacqueline Baudrier, została zastępczynią redaktora naczelnego i felietonistką, kierując działem kultury. Była specjalistką od kina, rozrywki i mody w wiadomościach telewizyjnych (1969-1986), w ramach których prezentowała na żywo każdego dnia podczas Festiwalu Filmowego w Cannes felieton o filmach biorących udział w konkursie. Przeprowadziła również wywiad z Woodym Allenem w programie Woody Allen, czyli najzabawniejszy anhedonik na świecie (1979).

Następnie brała udział w programach Sexy Folies stworzonych przez Pascale Breugnot (1986), w których doradzała widzom telefonicznie, a następnie J'aime à la Folie poświęconym Festiwalowi w Awinionie (1987-88): Canal Jimmy, gdzie na prośbę Michela Thoulouze i Pierre’a Lescure prowadziła T'as pas une idées, program międzypokoleniowy, w którym gość, urodzony w latach 50. lub 70., był przesłuchiwany przez młodych ludzi z lat 90. (1991-2001); CinéCinéma, gdzie prezentowała program Ciné-ciné court poświęcony filmom krótkometrażowym; France Inter, gdzie była felietonistką Pierre’a-Yvesa Guillena w programie Piment Rose.

France Roche jest autorką kilku scenariuszy filmowych, m.in. we współpracy z Michelem Audiardem, którego odkryła i w którym wystąpiła w około piętnastu filmach między 1950 a 1958 rokiem.

Była członkiem jury na Berlińskim Festiwalu Filmowym w 1961 roku.

Kariera France Roche przedstawia nietypowy profil. Znana opinii publicznej do około 1965 roku, następnie objęła funkcje kierownicze bardziej w tle, z mniejszą widocznością, zanim wróciła na ekrany w 1986 roku. Taka długa zasłona, choć tylko pozorna, i jej powrót wzbudziły wówczas zdumienie.

Była żoną François Chalaisa, a następnie Gilberta de Goldschmidta, z którym ma syna: Frédérica, urodzonego w 1959 roku.

Najważniejsze dzieła (France Roche)

Cała filmografia (France Roche)