Lucía Bosè (Lucía Bosè)

Bosè urodziła się w Mediolanie we Włoszech jako córka Franceski Bosè i Domenico Borloniego. Po kilku latach pracy w rodzinnym mieście w cukierni Pasticceria Galli, w 1947 roku zajęła pierwsze miejsce w drugiej edycji konkursu piękności Miss Italia. Później wystąpiła w krótkometrażowym filmie Dino Risiego „Pięć dni Mediolanu”, a w 1950 roku zadebiutowała na wielkim ekranie w filmie Giuseppe De Santisa „Non c'è pace tra gli ulivi” (Nie ma spokoju pod oliwkami). W tym samym roku wcieliła się w rolę Paoli Molon w „Kronice miłości” Antonioniego. W 1953 roku Michelangelo Antonioni poprosił ją o zagranie Clary Manni w „Pani bez kamelii”, a Juan Antonio Bardem obsadził ją w głównej roli w „Śmierci cyklisty” (1955). Pojawiła się również w filmie „Gli Sbandati” z 1955 roku i zagrała główną rolę żeńską w „To się nazywa świt” Luisa Buñuela (1956).

Jej kariera rozkwitała aż do 1955 roku, kiedy to podczas zdjęć do „Śmierci cyklisty” zakochała się w hiszpańskim torreadorze Luisie Miguelu Dominguínie i zrezygnowała z aktorstwa, aby wyjść za mąż i założyć rodzinę. Para pobrała się dwukrotnie: najpierw 1 marca 1955 roku w Las Vegas, a następnie 19 października tego samego roku podczas ceremonii katolickiej w rodzinnej posiadłości, tzw. finca. Dominguín powrócił na areny walk byków za granicą, a ich pierwsze dziecko, Miguel Bosé, urodziło się w Panamie 3 kwietnia 1956 roku. Druga córka, Lucia, urodziła się w 1957 roku, a trzecia, Paola, w 1960 roku. Lucia i mąż byli małżeństwem do 1968 roku, jednak z czasem ich różnice stały się bardziej wyraźne, szczególnie jej brak zainteresowania korridą. Nigdy nie zbliżyła się do klanu Dominguína, a jego małżeńskie zdrady również odcisnęły swoje piętno.

W 1960 roku przyjęła małą, niepodpisaną w napisach rolę w filmie Jeana Cocteau „Testament Orfeusza, czyli nie pytajcie mnie dlaczego!”. Następnie, po rozwodzie z Dominguínem, wróciła na pełen etat na ekran, pojawiając się w „Satyriconie” Felliniego (1969) oraz grając główne role w filmach braci Taviani „Pod znakiem Skorpiona” (1969), Mario Colucciego „Coś pełza w ciemności” (1971), Liliany Cavani „L'ospite” (1972), Giulio Questiego „Arcana” (1972), Marguerite Duras „Nathalie Granger” (1972), Beni Montresora „La messe dorée” (1975), Jeanne Moreau „Lumière” (1976) oraz Daniela Schmida „Violanta” (1976). Pozostała aktywna zarówno w kinie włoskim, jak i hiszpańskim, występując w „Kronice zapowiedzianej śmierci” Francesco Rosiego (1987), „Chłopcu księżyca” Agustí Villarongi (1989), „Harem Suare” Ferzana Özpeteka (1999) oraz „I Viceré” Roberto Faenzy (2007).