(Cheikha Remitti)

(Cheikha Remitti) - Music znana z pracy przy takich projektach: «Games of Love and Chance» (2003), «L'Esquive» (2003),

Cheikha Remitti (w arabskim: شيخة ريميتي), znana również jako Rimitti, a właściwie Sadia Bedief, urodzona 8 maja 1923 roku w Tessali, w pobliżu Sidi-Bel-Abbès w Algierii, a zmarła 15 maja 2006 roku w Paryżu 18e, była algierską muzyką i piosenkarką raï. Zyskała przydomek „Babci Raï”, będąc najważniejszą kobietą i feministką w historii muzyki Afryki Północnej.

Cheikha Remitti urodziła się w Algierii, w Tessali (miejscowości położonej w pobliżu Sidi Bel-Abbès, w Oranii) 8 maja 1923 roku. Pochodziła z Ammi Moussa, Wilaya Relizane, z plemienia Berberów Beni-Ouragh. Cheikha Rimitti była jedną z pierwszych kobiet, które, podobnie jak mężczyźni, śpiewały przy akompaniamencie fletu gasba i długiej bębna galal. Do tego stylu dodała surowy język i szorstki, niemal mówiony styl meddahates, które wprowadzają nastolatki w radości i pułapki miłości, śpiewając dla wyłącznie kobiecych zgromadzeń. Była piosenkarką uważaną za duchową matkę raï i matkę współczesnego raï.

Skomponowała ponad 200 piosenek. Dla wszystkich muzyków raï uosabiała królową, „TĘ” wielką damę czczoną przez wszystkich piosenkarzy młodszego pokolenia, którzy widzą w niej „Matkę gatunku”. Rachid Taha dedykował jej piosenkę „Rimitti”.

Już w bardzo młodym wieku zanurzyła się w wiejskiej muzyce. Osierocona, wychowywana przez „bossów”, których opuściła jako nastolatka, by dołączyć do wędrownej trupy muzyków, Hamdachis, młoda Saïda doświadczyła biedy i epidemii, zanim w latach 40. XX wieku rozpoczęła karierę piosenkarki, z pomocą muzyka Cheicka Mohamed Ould Ennemsa, w Relizane, Oranie i Algierze. Po uzyskaniu niepodległości jej piosenki spotkały się z cenzurą ze strony niektórych algierskich polityków. Rimitti prowokowała zarówno cenzurujący rząd, jak i radykalny islam. Śpiewała o miłości, kobietach, alkoholu, splątanych ciałach, wolności, feminizmie… Zasłużyła sobie na złowrogą reputację już po swoim pierwszym sukcesie, Charrak Gatta w 1954 roku. Jej nazwisko pochodziło od nakazu „Remettre” (zrobić rundę): „rimitti”, z akcentem.

W 1971 roku uległa strasznemu wypadkowi samochodowemu w Algierii, zginęło trzech jej muzyków, a ona wpadła w śpiączkę. W 1976 roku odbyła pielgrzymkę do Mekki, przestała pić alkohol i palić, co nie miało wpływu na tematykę jej piosenek. Cheikha Rimitti przeniosła się do Paryża w 1978 roku, gdzie organizowała wieczory w kawiarniach, w tym w słynnym „Bedjaïa Club”, aż do Festiwalu w Bobigny w 1986 roku, który zapoczątkował modę na raï we Francji. Stopniowo stała się międzynarodową ambasadorką raï, choć nie znosiła „tych wszystkich młodych oszustów”, jak sama mówiła, i nadal poszerzała swoją publiczność.

W 1994 roku dała koncert w Instytucie Świata Arabskiego, a także w głównych stolicach świata. Album Nouar (2000) zdobył Grand Prix du disque Akademii Charlesa-Crosa.

Rimitti jeszcze bardziej poszerzyła swoją publiczność pod koniec lat 90. XX wieku, eksperymentując, jak w Sidi Mansour (1994) z Robertem Frippem (z King Crimson), Fleą, basistą Red Hot Chili Peppers i East Bay Rayem (z Dead Kennedys), a także w bardziej elektronicznym N'ta Goudami (2005).

Najważniejsze dzieła (Cheikha Remitti)

Cała filmografia (Cheikha Remitti)