Iwan Kotlarewski (Ivan Kotliarevsky)

Poeta i dramaturg; „twórca” nowożytnej literatury ukraińskiej. Najwybitniejszym dziełem literackim Kotliarewskiego jest trawestycja „Eneidy” Wergiliusza pt. „Eneïda”, którą zaczął pisać w 1794 roku. „Eneïda” powstała w czasie, gdy w pamięci ludowej wciąż żywa była wspomnienie Hetmanatu kozackiego, a ucisk carskiego poddaństwa na Ukrainie osiągał swoje apogeum. Szeroka satyra Kotliarewskiego na obyczaje stanowe z tych dwóch odmiennych epok, w połączeniu z modnym wówczas wykorzystaniem detali etnograficznych oraz soczystym, barwnym, potocznym językiem ukraińskim, zapewniły jego dziełu ogromną popularność wśród współczesnych. Utwór ten stał się wzorem dla wielu naśladownictw (m.in. Pietra Hułaka-Artemowskiego, Kostiantyna Dumytraszka, Pawła Bileckiego-Nosenki i innych) oraz zapoczątkował proces, dzięki któremu ukraińska mowa potoczna zyskała status języka literackiego, zastępując tym samym starsze, książkowe formy językowe.

Operetka Kotliarewskiego „Natalka Połtawka” oraz wodewil „Moskal-czarownik” były kamieniami milowymi w rozwoju teatru ukraińskiego. Napisane około 1819 roku, zostały po raz pierwszy opublikowane w tomach 1 (1838) i 2 (1841) almanachu „Ukrainskii sbornik” pod redakcją Izmaila Srezniewskiego. Oba utwory zostały napisane dla Wolnego Teatru w Połtawie i tam wystawione; oba, a w szczególności pierwszy z nich, stanowiły odpowiedź na karykatury ukraińskiego życia zawarte w komedii księcia Aleksandra Szachowskiego „Kozak-poeta”, która również była wystawiana w teatrze połtawskim. Jako dramaturg Kotliarewski łączył tradycję intermeđiów z wiedzą o ukraińskich obyczajach i folklorze.