(Pierre Petit)

Pierre Camille Petit należał do tego pokolenia rzemieślników filmowych, dla których obraz nie był jedynie profesją, lecz sposobem doświadczania świata. Urodzony w Seine-et-Marne, wszedł do branży filmowej tuż po wojnie, a od 1947 roku odpowiadał za zdjęcia w swoich pierwszych pełnometrażowych filmach. Był to dopiero początek bogatej kariery: blisko czterdziestu lat spędzonych na kształtowaniu światła, komponowaniu atmosfery i nadawaniu każdej scenerii własnego oddechu. Przeszedł w ten sposób przez cały rozdział popularnego kina francuskiego, współpracując z takimi twórcami jak Ralph Habib, Maurice Labro, Christian-Jaque czy Michel Audiard. Jego podpis odnaleźć można w filmach tak zróżnicowanych jak „Żelazna maska”, „Uczta drapieżników”, „Fifi la plume”, „Krzyk kormorana” czy „Złota wdowa”. Obfita filmografia ujawnia niezwykłą zdolność adaptacji: komedie, dramaty, filmy przygodowe, koprodukcje międzynarodowe – wszystkie oświetlał z tą samą rygorystyczną precyzją.

W telewizji towarzyszył również rozkwitowi francuskich seriali, od „Sylvie des trois ormes” po „Schulmeister, l’espion de l’empereur”, gdzie jego zmysł kadrowania i światła pomógł nadać tym popularnym historiom silną tożsamość wizualną. Jego ostatnim wkładem, w 1985 roku, był dokument poświęcony Marcelowi Carné – rodzaj ukłonu w stronę historii kina, której służył przez całe życie. Pierre Petit zmarł w 1997 roku, pozostawiając po sobie dyskretny, lecz fundamentalny dorobek: dzieło człowieka, który film po film kształtował wizualną pamięć epoki.