Henri Jeanson (Henri Jeanson)

Henri Jeanson (Henri Jeanson) - Story, Screenplay, Dialogue, Original Film Writer, Writer znany z pracy przy tego typu projektach: «The Black Tulip» (1964), «Czarny tulipan» (1964), «Paris When It Sizzles» (1964), «Paris When It Sizzles» (1964), «The Devil and the Ten Commandments» (1962),

Henri Jules Louis Jeanson (6 marca 1900 w Paryżu – 6 listopada 1970 w Équemauville) był francuskim pisarzem i dziennikarzem. Był „satrapą” w „Kolegium Pataphysyki”.

Jeanson urodził się 6 marca 1900 roku w Paryżu. Jego ojciec był nauczycielem. Zanim został dziennikarzem, wykonywał różne prace dorywcze, w tym został przedstawiony jako żołnierz na karcie szczęścia dla sprzedawcy pocztówek, co zaprzeczało jego przyszłemu pacyfizmowi. W 1917 roku rozpoczął pracę w „La Bataille”, gazecie Confédération générale du travail. Znany ze swojego mocnego pisarstwa, był dziennikarzem przez całe lata 20., z przerwami pracując jako reporter, wywiadowca i krytyk filmowy. Wyróżniał się siłą swojego stylu i zamiłowaniem do polemiki. Jeanson pracował dla kilku gazet, w tym „Journal du peuple”, „Hommes du Jour” i „Canard enchaîné”, gdzie bronił całkowitego pacyfizmu.

Zrezygnował z „Canard enchaîné” w 1937 roku, w solidarności z Jeanem Galtier-Boissière.

W lipcu 1939 roku został skazany na 18 miesięcy więzienia za opublikowanie artykułu w „Solidarité internationale antifasciste”, czasopiśmie założonym w listopadzie 1938 roku przez Louisa Lecoin, w którym gratulował Herschelowi Grynszpanowi zabójstwa Ernsta vom Ratha, urzędnika ambasady niemieckiej w Paryżu. Został aresztowany w listopadzie 1939 roku, w czasie gdy dołączył już do swojego pułku w Meaux, za artykuły, które ukazały się w marcu i sierpniu 1939 roku, oraz za podpisanie traktatu Louisa Lecoin „Paix immédiate” (Natychmiastowy pokój). 20 grudnia 1939 roku wojskowy trybunał skazał go na pięć lat więzienia za „nawoływanie do nieposłuszeństwa w szeregach”.

Jeanson był w więzieniu za swoje pacyfistyczne pisma, zaledwie kilka dni przed wkroczeniem armii niemieckiej do Paryża. Jego wolność uzyskał prawnik i minister César Campinchi. Pozostał w Paryżu i w sierpniu 1940 roku został redaktorem naczelnym „Aujourd'hui”, gazety „niezależnej”. Pierwszy numer ukazał się 10 września 1940 roku. W listopadzie 1940 roku władze niemieckie zmusiły go do zajęcia publicznego stanowiska przeciwko Żydom i na rzecz polityki kolaboracji z reżimem Vichy. Jeanson zrezygnował i wrócił do więzienia. Został zwolniony kilka miesięcy później po interwencji swojego przyjaciela Gastona Bergery, neoradykała, który przeszedł na stronę kolaborantów poprzez ultrapacyfizm. Od tego momentu został wykluczony z prasy i kina, i pracował potajemnie, pisząc dialogi filmowe bez podpisywania się pod nimi. Razem z Pierre’em Bénardem, Jeanson brał udział w tworzeniu tajnych pamfletów i o mały włos nie został ponownie aresztowany w 1942 roku. Kontynuował ukrywanie się aż do wyzwolenia Francji.

Mówi się, że jego historia ilustruje sprzeczności i kompromisy absolutnego pacyfizmu: gotowość do poszukiwania porozumienia z Niemcami, aby uniknąć wojny, która po klęsce Francji przekształciła się w pragnienie właściwego współistnienia, nawet oferowania usług Niemcom. Gazeta „Aujourd'hui” była daleka od niewinności w polowaniu na osoby odpowiedzialne za klęskę Francji, uciekając się do mitu „czystki miotłą” w swojej anglofobii. Gazeta weszła w rezonans z narracją marszałka Philippe’a Pétaina i podążała w kierunku niemieckiej propagandy. …

Źródło: Artykuł „Henri Jeanson” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła Henri Jeanson (Henri Jeanson)

Cała filmografia Henri Jeanson (Henri Jeanson)