Henri Jeanson (Henri Jeanson)

Henri Jules Louis Jeanson (6 marca 1900 w Paryżu – 6 listopada 1970 w Équemauville) był francuskim pisarzem i dziennikarzem. Był „satrapą” w „Kolegium Pataphysyki”.

Jeanson urodził się 6 marca 1900 roku w Paryżu. Jego ojciec był nauczycielem. Zanim został dziennikarzem, wykonywał różne prace dorywcze, w tym został przedstawiony jako żołnierz na karcie szczęścia dla sprzedawcy pocztówek, co zaprzeczało jego przyszłemu pacyfizmowi. W 1917 roku rozpoczął pracę w „La Bataille”, gazecie Confédération générale du travail. Znany ze swojego mocnego pisarstwa, był dziennikarzem przez całe lata 20., z przerwami pracując jako reporter, wywiadowca i krytyk filmowy. Wyróżniał się siłą swojego stylu i zamiłowaniem do polemiki. Jeanson pracował dla kilku gazet, w tym „Journal du peuple”, „Hommes du Jour” i „Canard enchaîné”, gdzie bronił całkowitego pacyfizmu.

Zrezygnował z „Canard enchaîné” w 1937 roku, w solidarności z Jeanem Galtier-Boissière.

W lipcu 1939 roku został skazany na 18 miesięcy więzienia za opublikowanie artykułu w „Solidarité internationale antifasciste”, czasopiśmie założonym w listopadzie 1938 roku przez Louisa Lecoin, w którym gratulował Herschelowi Grynszpanowi zabójstwa Ernsta vom Ratha, urzędnika ambasady niemieckiej w Paryżu. Został aresztowany w listopadzie 1939 roku, w czasie gdy dołączył już do swojego pułku w Meaux, za artykuły, które ukazały się w marcu i sierpniu 1939 roku, oraz za podpisanie traktatu Louisa Lecoin „Paix immédiate” (Natychmiastowy pokój). 20 grudnia 1939 roku wojskowy trybunał skazał go na pięć lat więzienia za „nawoływanie do nieposłuszeństwa w szeregach”.

Jeanson był w więzieniu za swoje pacyfistyczne pisma, zaledwie kilka dni przed wkroczeniem armii niemieckiej do Paryża. Jego wolność uzyskał prawnik i minister César Campinchi. Pozostał w Paryżu i w sierpniu 1940 roku został redaktorem naczelnym „Aujourd'hui”, gazety „niezależnej”. Pierwszy numer ukazał się 10 września 1940 roku. W listopadzie 1940 roku władze niemieckie zmusiły go do zajęcia publicznego stanowiska przeciwko Żydom i na rzecz polityki kolaboracji z reżimem Vichy. Jeanson zrezygnował i wrócił do więzienia. Został zwolniony kilka miesięcy później po interwencji swojego przyjaciela Gastona Bergery, neoradykała, który przeszedł na stronę kolaborantów poprzez ultrapacyfizm. Od tego momentu został wykluczony z prasy i kina, i pracował potajemnie, pisząc dialogi filmowe bez podpisywania się pod nimi. Razem z Pierre’em Bénardem, Jeanson brał udział w tworzeniu tajnych pamfletów i o mały włos nie został ponownie aresztowany w 1942 roku. Kontynuował ukrywanie się aż do wyzwolenia Francji.

Mówi się, że jego historia ilustruje sprzeczności i kompromisy absolutnego pacyfizmu: gotowość do poszukiwania porozumienia z Niemcami, aby uniknąć wojny, która po klęsce Francji przekształciła się w pragnienie właściwego współistnienia, nawet oferowania usług Niemcom. Gazeta „Aujourd'hui” była daleka od niewinności w polowaniu na osoby odpowiedzialne za klęskę Francji, uciekając się do mitu „czystki miotłą” w swojej anglofobii. Gazeta weszła w rezonans z narracją marszałka Philippe’a Pétaina i podążała w kierunku niemieckiej propagandy. …

Źródło: Artykuł „Henri Jeanson” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.