Egidio Machi (Egisto Macchi)

Egidio Machi (Egisto Macchi) - Music, Original Music Composer, Conductor znany z pracy przy tego typu projektach: «Padre Padrone» (1977), «We władzy ojca» (1977), «Mr. Klein» (1976), «Pan Klein» (1976), «Bad Tales» (2020),

Egisto Macchi (4 sierpnia 1938 – 8 sierpnia 1992) był włoskim kompozytorem.

Urodzony w Grosseto, Macchi przeniósł się do Rzymu, by studiować kompozycję, fortepian, skrzypce i śpiew u Romana Vlada (1946–51) i Hermanna Scherchena (1949–54), między innymi. W tym okresie studiował również literaturę i fizjologię człowieka na Uniwersytecie La Sapienza.

Od późnych lat pięćdziesiątych rozpoczął współpracę z grupą muzyków (Franco Evangelisti, Domenico Guaccero i Daniele Paris), z którymi łączyła go intensywna przyjaźń. Razem z Domenico Guaccero, Daniele Paris i Antonino Titone był jednym z redaktorów magazynu Orders, który ukazał się po raz pierwszy w 1959 roku. Wraz z Bertoncinim, Bortolottim, Clementim, De Blasio, Evangelistim, Guaccero, Parisem, Pennisim i Franco Norrisem założył w 1960 roku Stowarzyszenie Nowej Konsonansji. Często podejmował się kierowania stowarzyszeniem i pełnił funkcję prezesa w latach 1980–1982 oraz w 1989 roku.

Od momentu powstania, śledził działalność Międzynarodowego Tygodnia Nowej Muzyki w Palermo. Po założeniu z Guaccero Teatru Muzycznego w Rzymie, założył Studio R7, eksperymentalne laboratorium muzyki elektronicznej, które powstało w 1967 roku. W tym samym roku dołączył do Gruppo di Improvvisazione di Nuova Consonanza Franco Evangelistiego, awangardowej grupy improwizacyjnej, która zwerbowała również bliskiego przyjaciela i współpracownika Macchiego, Ennio Morricone.

W 1978 roku był członkiem włoskiej komisji ds. muzyki UNICEF, wraz z Luisem Bacalovem, Franco Evangelistim, Ennio Morricone i Nino Rotą.

W 1983 roku, wspólnie z Guaccero, stworzył Instytut Głosu, mający na celu zajmowanie się problematyką pracy wokalnej w dziedzinie muzyki klasycznej i muzyki ludowej wszystkich kontynentów. Instytut wykorzystywał nowe technologie w dziedzinie elektroniki i cybernetyki. Przejął kierownictwo instytutem po śmierci przyjaciela w 1984 roku.

Nastąpiły kolejne inicjatywy. W 1984 roku został jednym z założycieli I.R.T.E.M. (Instytutu Badań nad Teatrem Muzycznym), wraz z Paolą Bernardi, Carlo Marinellim i Ennio Morricone. W tym kontekście założył również Archiwum Dźwiękowe Muzyki Współczesnej, którym kierował do śmierci. To właśnie z Archiwem Dźwiękowym stworzył serię konferencji, spotkań i seminariów poświęconych poznawaniu i popularyzacji muzyki współczesnej.

W ostatnich latach pracował z Ennio Morricone nad promocją „Nowej Opery”. W listopadzie 1991 roku ukończył *La Bohème*, transkrypcję na szesnaście instrumentów i cztery syntezatory, a Morricone podobnie zaadaptował *Toskę*. Oba dzieła były gotowe do wystawienia, gdy Macchi zmarł w 1992 roku.

Macchi opisywał swoją muzykę jako dionizyjską i przypisywał to głębokiemu okresowi straty i rozpaczy: „[Przeżyłem] czas straty... Ale to był tylko moment, choć trwał prawie rok: moment ciszy i rozpaczy. Dziś znalazłem siłę, by iść dalej” (do Titone 23 grudnia 1957: Titone 1980, 161). Takie uczucie odrodzenia jest widoczne w wcześniejszym dziele *Composizione* (1958) na orkiestrę kameralną, w którym dźwięki wypływają z ciszy w ramach „narracji procesualnej” (Titone 1980, 43)....

Źródło: Artykuł „Egisto Macchi” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA.

Najważniejsze dzieła Egidio Machi (Egisto Macchi)

Cała filmografia Egidio Machi (Egisto Macchi)