(Adolfo Otero)

(Adolfo Otero) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Seven Deaths at a Fixed Time» (1950), «Siete muertes a plazo fijo» (1950), «Siete muertes a plazo fijo» (1950), «Siete muertes a plazo fijo» (1950),

(1893 – 1958) Aktor, wybitny przede wszystkim w teatrze i w gatunku humorystycznym, występujący w programach takich jak „La tremenda corte” i „El Precinto Competitora”. Prasa kubańska z tamtego okresu określała go mianem „Monumentalnego Galicyjczyka”. Urodził się w 1893 roku w Hiszpanii, skąd na początku XX wieku przeniósł się na Kubę w poszukiwaniu lepszych warunków ekonomicznych. Po zamknięciu Teatru Alhambra Galicyjczyk, jak go również nazywano, dołączył do zespołu Garrido y Piñero (1930–1935), stając się jednym z pierwszych aktorów komediowych, którzy wykorzystali radio jako środek do upowszechniania sztuki. Dzięki scenariuszom Castora Vispo został protagonistą odcinków o galicyjskim detektywie Rudy Rodzie.

Jest jednym z najczęściej nagrywanych kubańskich artystów od 1925 roku, obok Sergio Acebala, Ramóna Espígula i Pepe del Campo, z którym przez długi czas współpracował w radiu, a później w telewizji. W 1929 roku związał się z radiem, występując najpierw w stacji CMW, następnie w CMK, RHC Cadena Azul i Radio Progreso, aż do momentu, gdy został wyłącznym aktorem Unión Radio Televisión.

W „La tremenda corte” wcielił się w postać Rudesindo Caldeiro y Escobiña, grając u boku Leopolda Fernándeza i Aníbala de Mara. W listopadzie 1950 roku zadebiutował w telewizji w programie „Los cuatro grandes” wraz z Tito Hernándezem i Carlosem Masem, w reżyserii Clary Ronay i według scenariusza Carlosa Robreño.

W 1951 roku wystąpił w programach telewizyjnych „Polémicas Trinidad y Hnos” wraz z Lolitą Berrio oraz „La Tienda de Venancio”. Inne programy to „Leoncia y Alacranete” na kanale Telemundo 2, gdzie grał u boku Armanda Bringuiera, Alicii Rico i Candity Quintany, oraz „Cuba ríe con Cristal” u boku Julito Díaza.

W 1954 roku zadebiutował w sieci CMQ w programie „La mesa cuadrada”, napisanym przez Cástora Vispo i moderowanym przez Jesús Alvariño oraz Luis Echegoyen. Program pojawił się w telewizji w lipcu tego samego roku. Wystąpił w kilku filmach; był głównym bohaterem filmu „Hitler is me” z 1946 roku w reżyserii Manuela Alonso. Później zagrał w „Siedmiu śmierciach na określony termin” (1950) tego samego reżysera.

Przez całe życie zawodowe utrzymywał doskonałą przyjaźń z kolegą po fachu, kubańskim aktorem Julito Díazem. W październiku 1958 roku, podczas pobytu w domu pogrzebowym, gdzie wystawione było ciało przyjaciela, w trakcie wywiadu z reporterem „Bohemian Magazine”, gdy wspominał pewne wydarzenia z życia zmarłego, chwycił się za pierś, krzyknął z bólu i upadł na ziemię.

Udzielono mu pierwszej pomocy, jednak zmarł po przyjęciu do szpitala. Dwie godziny później on sam został wystawiony w tym samym domu pogrzebowym. Choć nie ustalono konkretnej przyczyny zgonu, konsultowani specjaliści stwierdzili, że mogło to być spowodowane pęknięciem tętniaka aorty brzusznej.

Najważniejsze dzieła (Adolfo Otero)

Cała filmografia (Adolfo Otero)