(Tibor Varga)

Tibor Varga (4 lipca 1921 – 4 września 2003) był węgierskim skrzypkiem, dyrygentem i światowej sławy pedagogiem muzycznym, który opracował metody nauczania gry na instrumentach smyczkowych. Był członkiem założycielem wydziału instrumentów smyczkowych w konserwatorium muzycznym w Detmold.

Varga urodził się w Győr na Węgrzech, w tym samym regionie, w którym przyszli na świat Joseph Joachim, Leopold Auer, Carl Flesch, a także słynny dyrygent Hans Richter. Młody Varga rozpoczął pierwsze lekcje w wieku dwóch i pół roku pod okiem swojego ojca, Lajosa Vargi, który również był skrzypkiem. Z powodu odniesionej podczas wojny kontuzji Lajos Varga musiał zrezygnować z planów kariery koncertowej i został lutnikiem.

Zauważony przez Jenő Hubaya, Varga został przyjęty do Akademii Muzycznej im. Ferenca Liszta w Budapeszcie, mając zaledwie dziesięć lat. Studiował tam między innymi u Zoltána Kodálya i Leó Weinera. Po śmierci Hubaya (1937) Varga został wybrany na solistę koncertu wspomnieniowego, podczas którego wykonał 3. Koncert skrzypcowy op. 99 Hubaya pod dyrekcją Ernő Dohnányiego, który w 1934 roku zastąpił Hubaya na stanowisku rektora Akademii Liszta. Po ukończeniu studiów muzycznych w Akademii Liszta, Varga poświęcił lata wojenne studiowaniu filozofii na Uniwersytecie w Budapeszcie.

Varga miał sześć lat, gdy wystąpił publicznie po raz pierwszy. W wieku dziesięciu lat zadebiutował jako solista z orkiestrą, wykonując Koncert skrzypcowy Mendelssohna op. 64. W wieku 13 lat dokonał swoich pierwszych nagrań. W wieku 14 lat rozpoczął pierwsze zagraniczne trasy koncertowe, aż do momentu, gdy jego karierę gwałtownie przerwała II wojna światowa. Po wojnie kontynuował działalność koncertową, stając się jednym z najwybitniejszych solistów. Varga współpracował z wybitnymi dyrygentami, takimi jak Ernest Ansermet, Leonard Bernstein, Pierre Boulez, Ferenc Fricsay, Wilhelm Furtwängler, Igor Markevitch, Hans Rosbaud, Georg Solti i inni. Występował z największymi orkiestrami, m.in. z Philharmonia Orchestra w Londynie oraz Filharmonią Berlińską, a jego nagrania wydawały takie wytwórnie jak Deutsche Grammophon i EMI. Nagranie 2. Koncertu skrzypcowego Bartóka z Filharmonią Berlińską pod batutą Ferenca Fricsaya, a także jego interpretacje koncertów skrzypcowych Maxa Brucha, Mozarta, Carla Nielsena, Paganiniego, Czajkowskiego i innych, stały się kluczowymi punktami odniesienia w interpretacji muzycznej. ...