Marcel Pagnol (Marcel Pagnol)

Marcel Paul Pagnol (28 lutego 1895 – 18 kwietnia 1974) był francuskim powieściopisarzem, dramaturgiem i filmowcem. Uznawany za twórcę autorskiego, w 1946 roku został pierwszym filmowcem wybranym do Akademii Francuskiej. Choć jego twórczość nie jest już tak modna jak dawniej, Pagnol jest wciąż powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych francuskich pisarzy XX wieku; wyróżnia go fakt, że odnosił sukcesy w niemal każdej formie przekazu – w pamiętnikach, powieściach, dramatach i filmach.

Pagnol urodził się 28 lutego 1895 roku w Aubagne, w departamencie Bouches-du-Rhône w południowej Francji, niedaleko Marsylii, jako najstarszy syn nauczyciela, Josepha Pagnola, i szwaczki, Augustine Lansot. Marcel Pagnol dorastał w Marsylii wraz z młodszymi braćmi, Paulem i René, oraz młodszą siostrą Germaine.

W lipcu 1904 roku rodzina wynajęła na wakacje Bastide Neuve – dom w sennej prowansalskiej wiosce La Treille. Były to pierwsze z wielu wakacji spędzonych na pagórkowatych terenach między Aubagne a Marsylią. Około tego samego czasu zdrowie Augustine, które nigdy nie było silne, zaczęło wyraźnie podupadać i 16 czerwca 1910 roku zmarła ona w wieku 36 lat z powodu infekcji klatki piersiowej („mal de poitrine”). Joseph ożenił się ponownie w 1912 roku.

W 1913 roku, w wieku 18 lat, Marcel zdał maturę z filozofii i rozpoczął studia literackie na Uniwersytecie w Aix-en-Provence. Po wybuchu I wojny światowej został powołany do piechoty w Nicei, lecz w styczniu 1915 roku zwolniono go z wojska ze względu na słaby stan zdrowia („faiblesse de constitution”). 2 marca 1916 roku poślubił w Marsylii Simone Colin, a w listopadzie ukończył studia z języka angielskiego. Został nauczycielem angielskiego, wykładając w różnych lokalnych kolegiach oraz w liceum w Marsylii.

W 1922 roku przeniósł się do Paryża, gdzie uczył angielskiego do 1927 roku, kiedy to postanowił poświęcić życie pisaniu sztuk teatralnych. W tym czasie należał do grupy młodych pisarzy, z których jednym, Paulem Nivoix, napisał sztukę „Kupcy chwały” (Merchants of Glory), wystawioną w 1924 roku. Następnie, w 1928 roku, powstał „Topaze” – satyra na ambicję. Przebywając na wygnaniu w Paryżu, z nostalgią powracał do swoich prowansalskich korzeni, które uczynił tłem dla sztuki „Marius”. Stała się ona w 1931 roku pierwszym z jego dzieł zaadaptowanym na ekran.

Od 1926 roku był w separacji z Simone Collin (choć rozwiedli się dopiero w 1941 roku) i związał się z młodą angielską tancerką Kitty Murphy. Ich syn, Jacques Pagnol, urodził się 24 września 1930 roku (Jacques został później asystentem ojca, a następnie operatorem w stacji France 3 w Marsylii).

W 1929 roku podczas wizyty w Londynie Pagnol uczestniczył w pokazie jednego z pierwszych filmów dźwiękowych. Wywarło to na nim tak duże wrażenie, że postanowił poświęcić się kinematografii. Skontaktował się ze studiem Paramount Pictures i zaproponował ekranizację swojej sztuki „Marius”. Film w reżyserii Alexandra Kordy wszedł na ekrany 10 października 1931 roku i stał się jednym z pierwszych udanych francuskojęzycznych filmów dźwiękowych. ...