(Pierre Delanoë)

Pierre Delanoë (16 grudnia 1918 – 27 grudnia 2006), urodzony jako Pierre Charles Marcel Napoléon Leroyer w Paryżu we Francji, był francuskim tekściarzem, który napisał tysiące piosenek dla dziesiątek wykonawców, w tym dla Dalidy, Edith Piaf, Charlesa Aznavoura, Petuli Clark, Johnny'ego Hallydaya, Joe Dassina, Michela Sardou i Mireille Mathieu. Delanoë było nazwiskiem panieńskim jego babci.

Po ukończeniu studiów prawniczych Delanoë rozpoczął karierę jako poborca podatkowy, a później inspektor skarbowy. Po II wojnie światowej poznał Gilberta Bécauda i zaczął pracować jako tekściarz. Przez pewien czas występował nawet u boku Bécauda w klubach. Razem stworzyli jedne z najbardziej ukochanych piosenek we Francji, w tym „Et maintenant”, przetłumaczoną na angielski jako „What Now My Love”, którą wykonali m.in. Agnetha Fältskog, Elvis Presley, Frank Sinatra, Barbra Streisand, The Supremes, Sonny & Cher, Herb Alpert & the Tijuana Brass oraz The Temptations. Utwór „Je t'appartiens” („Let It Be Me”) został wykonany przez The Everly Brothers, Toma Jonesa, Boba Dylana, Williego Nelsona, Ninę Simone i NOFX. „Crois-moi ça durera” została zaprezentowana jako „You'll See” w wykonaniu Nata King Cole'a.

Oprócz Bécauda, Delanoë pisał dla Édith Piaf („La Goualante du pauvre Jean”), Tino Rossiego, Huguesa Aufraya, Michela Fugaina („Je n'aurai pas le temps”, „Une belle histoire”), Nicoletty, Nany Mouskouri, Michela Polnareffa, Gérarda Lenormana („La Ballade des gens heureux”), Joe Dassina („L'Été indien”, „Les Champs-Élysées”, „Et si tu n'existais pas”), Nicole Rieu („Et bonjour à toi l'artiste”) i Michela Sardou („Les Vieux Mariés”, „Le France”). Dla Mireille Mathieu napisał pełną pasji piosenkę o Joannie d'Arc pt. „La demoiselle d'Orléans”. Finałowy wers: „Kiedy myślę o wszystkim, co dałam Francji... a ona o mnie zapomniała”, odzwierciedlał autentyczne uczucia piosenkarki, która była karykaturą w oczach komunistów.

Piosenka „Dors, mon amour” w wykonaniu André Claveau, do której Delanoë napisał jedynie muzykę, zwyciężyła w Konkursie Piosenki Eurowizji w 1958 roku.

W 1955 roku Delanoë pomógł w uruchomieniu stacji Europe 1 jako dyrektor programowy – była to pierwsza francuska stacja radiowa, która programowała muzykę popularną w nowoczesny sposób.

Pełnił funkcję prezesa SACEM w latach 1984 i 1986, a następnie od 1988 do 1990 oraz od 1992 do 1994 roku. W 1997 roku instytucja ta przyznała mu Wielką Nagrodę Poetów.

31 marca 2004 roku Delanoë otrzymał najwyższe francuskie odznaczenie w dziedzinie kultury – tytuł Komandora Orderu Sztuki i Literatury (Commandeur de l'Ordre des Arts et des Lettres).

W lipcu 2006 roku wywołał pewne kontrowersje, wyrażając niechęć do muzyki rapowej, twierdząc, że jest ona „formą ekspresji dla ludzi niezdolnych do tworzenia muzyki” i że to „nie muzyka, lecz wrzaski i bekać”.

Delanoë zmarł z powodu zatrzymania akcji serca wczesnym rankiem 27 grudnia 2006 roku w Poissy w pobliżu Paryża. Został pochowany na cmentarzu w Fourqueux, położonym na południowy wschód od Poissy. Jego żona, Micheline Leroyer (z domu Biesel), zmarła 16 stycznia 2015 roku w wieku 97 lat i spoczywa obok niego. Mieli troje dzieci: Pierre-Denisa, Sylvie i Caroline.

Źródło: Artykuł „Pierre Delanoë” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.