(Vernon Walters)

Vernon Anthony Walters (3 stycznia 1917 – 10 lutego 2002) był oficerem armii Stanów Zjednoczonych i dyplomatą. Najbardziej znany z tego, że w latach 1972–1976 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Centralnej Agencji Wywiadowczej, od 1985 do 1989 roku był ambasadorem Stanów Zjednoczonych przy Organizacji Narodów Zjednoczonych, a od 1989 do 1991 roku ambasadorem w Republice Federalnej Niemiec w decydującej fazie zjednoczenia Niemiec. Walters awansował do stopnia generała broni w armii USA i został wprowadzony do Galerii Sław Wywiadu Wojskowego.

Walters urodził się w Nowym Jorku; jego ojciec był brytyjskim imigrantem i agentem ubezpieczeniowym. Od szóstego roku życia mieszkał z rodziną w Wielkiej Brytanii i Francji. Jego formalna edukacja po szkole podstawowej ograniczała się jedynie do nauki w internacie w Stonyhurst College, szkole jezuitów w Lancashire w Anglii; nie studiował na uniwersytecie. W wieku szesnastu lat opuścił szkołę i wrócił do Stanów Zjednoczonych, aby pracować u ojca jako likwidator szkód i śledczy w firmie ubezpieczeniowej.

W późniejszych latach zdawał się czerpać satysfakcję z faktu, że osiągnął wysoką pozycję i wiele zdziałał pomimo niemal całkowitego braku formalnego wykształcenia.

Biegle władał językiem francuskim, włoskim, hiszpańskim i portugalskim, oprócz ojczystego angielskiego. Płynnie mówił również po niemiecku, choć – jak sam żartował – niepoprawnie, a podstawy znał z kilku innych języków. Jego tłumaczenie symultaniczne przemówienia prezydenta Stanów Zjednoczonych Richarda Nixona we Francji skłoniło prezydenta Francji Charlesa de Gaulle'a do powiedzenia Nixonowi: „Wygłosił pan wspaniałe przemówienie, ale pana tłumacz był elokwentny”.

Walters wstąpił do armii w 1941 roku i był jednym z ponad 12 000 „Ritchie Boys” służących w Camp Ritchie. Wkrótce potem otrzymał stopień oficerski. Podczas II wojny światowej służył w Afryce i we Włoszech. Pełnił funkcję łącznika między dowództwem Brazylijskiego Korpusu Ekspedycyjnego a Piątą Armią USA, zdobywając medale za wybitne osiągnięcia wojskowe i wywiadowcze.

Służył jako adiutant i tłumacz dla kilku prezydentów. Towarzyszył prezydentowi Harry'emu S. Trumanowi jako tłumacz podczas kluczowych spotkań z hiszpańsko- i portugalskojęzycznymi sojusznikami z Ameryki Łacińskiej. Znajomość języków pomogła mu zyskać zaufanie Trumana, dzięki czemu towarzyszył prezydentowi w podróży na Pacyfik na początku lat 50., będąc kluczowym pomocnikiem w nieudanej próbie pojednania Trumana z niesubordynowanym generałem Douglasem MacArthurym, dowódcą sił ONZ w Korei.

W Europie w latach 50. Walters służył prezydentowi Dwightowi Eisenhowerowi oraz innym wysokim urzędnikom USA jako tłumacz i adiutant podczas serii szczytów NATO. W tym okresie uczestniczył w słynnej wizycie Eisenhowera u generała Franco. Pracował również w Paryżu w kwaterze głównej Planu Marshalla i pomagał w tworzeniu Naczelnego Dowództwa Sił Alianckich w Europie. W 1958 roku towarzyszył wiceprezydentowi Richardowi Nixonowi w Caracas w Wenezueli, gdzie antyamerykański tłum kamieniami obił szyby w ich samochodzie. Walters odniósł rany cięte twarzy spowodowane odłamkami szkła. Wiceprezydent uniknął obrażeń.

W latach 60. Walters pełnił funkcję attaché wojskowego USA we Francji, Włoszech i Brazylii. W 1961 roku zaproponował amerykańską interwencję wojskową we Włoszech, gdyby Partia Socjalistyczna weszła w skład rządu. ...