(Louison Bobet)

Louis „Louison” Bobet (12 marca 1925 – 13 marca 1983) był francuskim zawodowym kolarzem szosowym. Był pierwszym wielkim francuskim kolarzem okresu powojennego i pierwszym zawodnikiem, który zwyciężył w Tour de France w trzech kolejnych latach, od 1953 do 1955. W jego dorobku znajdują się mistrzostwa kraju w kolarstwie szosowym (1950 i 1951), Mediolan–San Remo (1951), Giro di Lombardia (1951), Critérium International (1951 i 1952), Paryż–Nice (1952), Grand Prix des Nations (1952), mistrzostwa świata w kolarstwie szosowym (1954), Tour of Flanders (1955), Critérium du Dauphiné Libéré (1955), Tour de Luxembourg (1955), Paryż–Roubaix (1956) oraz Bordeaux–Paryż (1959).

Louis Bobet urodził się jako jedno z trojga dzieci w mieszkaniu nad piekarnią ojca przy rue de Montfort w Saint-Méen-le-Grand, niedaleko Rennes. Ojciec podarował mu rower, gdy miał dwa lata, a po sześciu miesiącach chłopiec potrafił przejechać nim 6 km. Ojca Bobeta również nazywano Louis, dlatego syna nazywano Louison – mały Louis – aby uniknąć pomyłek. Końcówka „-on” jest w języku francuskim zdrobnieniem, jednak poza Bretanią imię Louison odnosi się zazwyczaj do dziewcząt. W początkach swojej kariery, nawet jako profesjonalista, był znany jako Louis, aż do momentu, gdy zdrobnienie Louison zyskało na popularności.

Jego siostra grała w tenisa stołowego, a brat Jean w piłkę nożną, choć on również został zawodowym kolarzem. Louison uprawiał zarówno tenis stołowy, jak i piłkę nożną, a w tenisie stołowym został mistrzem Bretanii. To jego wuj Raymond, prezes klubu kolarskiego w Paryżu, przekonał go do skupienia się na kolarstwie.

Pierwszym wyścigiem Bobeta był start na dystansie 30 km, gdy miał 13 lat. Zajął drugie miejsce w sprincie. Startował w lokalnych zawodach i w 1941 roku wygrał cztery wyścigi dla kolarzy nieposiadających licencji. W 1943 roku w Montluçon zakwalifikował się do finału nieoficjalnych mistrzostw młodzieży, Premier Pas Dunlop, gdzie zajął szóste miejsce. Zwycięzcą był Raphaël Géminiani, który w przyszłości miał stać się jego profesjonalnym kolegą z drużyny i rywalem.

Mówi się, że podczas drugiej wojny światowej Bobet przenosił wiadomości dla ruchu oporu. Po D-Day wstąpił do armii i służył we wschodniej Francji. Został zmobilizowany w grudniu 1945 roku.

Po opuszczeniu armii Bobet ubiegał się o licencję kolarską, jednak przez pomyłkę otrzymał licencję dla niezależnego, czyli półprofesjonalnego zawodnika. Dzięki temu zyskał prawo do rywalizacji zarówno z profesjonalistami, jak i amatorami. Zajął drugie miejsce w mistrzostwach Bretanii i wystartował w mistrzostwach kraju w Paryżu. Tam zmierzył się z weteranem profesjonalizmu, Marcelem Bidotem, który po zakończeniu kariery został menadżerem Bobeta w kadrze narodowej. Bobet oderwał się od peletonu, aby dogonić dwóch uciekinierów. Odrobił stratę do jednego z nich i pokonał drugiego w sprincie, zostając mistrzem kraju. Przeszedł w pełni na profesjonalizm, podpisując kontrakt ze Stellą, fabryką rowerów w Nantes. ...