(Alain Vanzo)

Alain Vanzo (2 kwietnia 1928 – 27 stycznia 2002) był francuskim śpiewakiem operowym i kompozytorem, jednym z niewielu francuskich tenorów o międzynarodowej sławie w erze powojennej. Wraz z takimi artystami jak Henri Legay i Kanadyjczyk Léopold Simoneau reprezentował tradycyjny francuski styl liryczny w okresie, gdy popularne stały się potężniejsze włoskie i niemieckie style wokalne.

Vanzo urodził się w Monte Carlo w Monako, jako syn ojca pochodzenia meksykańskiego i francuskiej matki. Śpiewanie zaczął w młodym wieku w chórze kościelnym. W wieku 18 lat zaczął wykonywać piosenki popularne z małym zespołem o nazwie „La Bastringue”. W sezonie 1951–52 występował w Théâtre du Châtelet jako dubler Luisa Mariano w operetce *Le Chanteur de Mexico*, pobierając jednocześnie lekcje śpiewu u Rolande Darcoeur w Paryżu. Przełom nastąpił w 1954 roku, kiedy wziął udział w konkursie wokalnym w Cannes i zdobył pierwszą nagrodę.

Vanzo został wówczas niezwłocznie zaproszony do występów w Opéra-Comique oraz w Palais Garnier, gdzie szybko ugruntował swoją pozycję w standardowym francuskim repertuarze lirycznym w rolach takich jak Nadir w *Łowcach pereł*, Gérald w *Lakmé*, Faust, Roméo w *Romeo i Julii*, Vincent w *Mireille*, des Grieux w *Manon* itd. Śpiewał również w repertuarze włoskim jako Książę w *Rigoletcie*, Alfredo w *La Traviata* oraz Rodolfo w *Cyganerii*. Wielkie uznanie zdobył w Palais Garnier w 1960 roku jako Edgardo w *Lucii di Lammermoor*, występując u boku Joan Sutherland, która debiutowała wówczas w tej operze. Był to początek jego międzynarodowej kariery; występował w wielu najważniejszych operach Europy, m.in. w Royal Opera House w Londynie, La Monnaie w Brukseli, Liceu w Barcelonie czy w Operze Wiedeńskiej. Vanzo występował również w Ameryce Północnej podczas tournée z Operą Paryską w roli Fausta, a w Ameryce Południowej w Teatro Colón w *Opowieściach Hoffmanna*. Śpiewał w nowojorskiej Carnegie Hall jako Gennaro w słynnej koncertowej wersji *Lucrezii Borgii* z 1965 roku, u boku Montserrat Caballé.

Z biegiem lat Vanzo rozszerzył swój repertuar o role bardziej dramatyczne, takie jak Arrigo w oryginalnej francuskiej wersji *Wesprow sicylijskich*, Adorno w *Simon Boccanegra*, Cavaradossi w *Tosce*, Robert w *Robercie Diable*, Raoul w *Hugenotach*, Mylio w *Królu Ys*, a międzynarodową sławę zyskał jako jeden z najlepszych wykonawców roli Benvenuto Celliniego i Werthera.

Vanzo nigdy oficjalnie nie przeszedł na emeryturę; śpiewał aż po sześćdziesiątkę, głównie w recitalach, i często pojawiał się w francuskiej telewizji. Pozostawił stosunkowo niewiele nagrań komercyjnych, z których najsłynniejsze to *Lakmé* z Joan Sutherland w dyrekcji Richarda Bonynge'a.

Vanzo zajmował się również kompozycją, pisząc piosenki oraz dwa większe dzieła: operetkę *Pêcheur d'Etoile*, która miała premierę w Lille w 1972 roku, oraz dramat liryczny *Les Chouans*, wystawiony po raz pierwszy w Awinionie w 1982 roku.

Alain Vanzo zmarł w Paryżu 27 stycznia 2002 roku z powodu powikłań po udarze mózgu. Miał 73 lata.