(Herbert Pagani)

Herbert Avraham Haggiag Pagani (ur. 25 kwietnia 1944 r. w Trypolisie, zm. 16 sierpnia 1988 r. w Palm Springs w Kalifornii) był włoskim artystą i muzykiem.

Pagani urodził się w żydowskiej rodzinie w Libii, mniej więcej w czasie, gdy kraj ten przestał być pod włoską administracją kolonialną. Dzieciństwo i młodość spędził pomiędzy Włochami, Niemcami a Francją. Ci nieustanne wędrówki pomiędzy różnymi kulturami skłoniły go do poszukiwania osobistego języka, który pozwoliłby mu na niewerbalną ekspresję, i zaczął rysować.

W 1964 roku dwudziestoletni Pagani wystawił swoje pierwsze prace w galerii Pierre Picard w Cannes, gdzie zaprezentował grupę rysunków tuszem indyjskim oraz grawerunków. Francuski poeta Jean Rousselot napisał entuzjastyczną recenzję w czasopiśmie „Planète”, opisując Paganiego jako „dwudziestoletniego wizjonera”. Wśród jego pierwszych włoskich kolekcjonerów znaleźli się Giorgio Soavi, Federico Fellini, Bernardino Zapponi oraz kolekcja Olivetti. Wkrótce potem został zaproszony do przygotowania serii rysunków dla magazynu „Planète”, redagowanego przez Jacques'a Bergiera i Louisa Pauwelsa, stając się jednym z najmłodszych przedstawicieli realizmu fantastycznego. W 1965 roku Pagani zilustrował takie książki jak „Fantarca” Giuseppe Berto (wyd. Rizzoli) oraz „Nowy wspaniały świat” Aldousa Huxleya (wyd. Club des Amis du Livre).

Równolegle do sztuk wizualnych, Pagani rozwijał zainteresowanie muzyką. Jego pierwszy włoski album ukazał się w 1967 roku. Około dwa lata później, dzień po zamachu stanu pułkownika Muammara Kaddafiego w Libii w 1969 roku, policja wdarła się do domu rodziny Paganiego w Trypolisie. Zniszczono sto pięćdziesiąt płócien i rysunków. Jego pierwszy francuski album, dokumentujący te wydarzenia, został wydany w 1970 roku. Pagani samodzielnie projektował okładki swoich płyt oraz scenografię do występów.

W 1971 roku Pagani zorganizował w paryskim Théâtre de la Ville wystawę indywidualną zatytułowaną „Concerto d'Italie”, podczas której przeprowadził performance wewnątrz swoich rysunków wyświetlanych na dużym ekranie przez Laser Graphics Group. Była to pierwsza wystawa typu diaporama zorganizowana w Europie. Pagani interesował się badaniem korelacji między wszystkimi technikami, których próbował. Już w 1965 roku zadeklarował, że: „Grawerowanie w kamieniu czy winylu to to samo. Ważniejsze jest wyznaczenie swojego terytorium mentalnego i emocjonalnego wszelkimi dostępnymi środkami”.

W 1973 roku Pagani wykorzystał materiały dokumentalne udostępnione przez RAI, aby stworzyć i wyreżyserować 27-minutowy film-pamflet zatytułowany „Venise, amore mio”, który Unesco określiło jako „najlepszy nośnik informacji o zagrożeniach czyhających na Wenecję i jej lagunę”. Film był później dwukrotnie emitowany na kanale Antenne 2. ...

Źródło: Artykuł „Herbert Pagani” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.