(Samson François)

Samson Pascal François (18 maja 1924 – 22 października 1970) był francuskim pianistą i kompozytorem.

François urodził się we Frankfurcie, gdzie jego ojciec pracował w konsulacie Francji. Matka, Rose, nadała mu imię Samson, aby symbolizowało siłę, oraz Pascal, aby symbolizowało umysł. François odkrył fortepian bardzo wcześnie – w wieku dwóch lat – a pierwsze lekcje pobierał we Włoszech u Pietro Mascagniego, który zachęcił go do wystąpienia z pierwszym koncertem w wieku sześciu lat.

Po studiach w Konserwatorium w Nicei w latach 1932–1935, gdzie ponownie zdobył pierwszą nagrodę, François przyciągnął uwagę Alfreda Cortota, który namówił go na przeprowadzkę do Paryża i naukę u Yvonne Lefébure w École Normale de Musique. Studiował również grę na fortepianie u Cortota (któremu, jak doniesiono, nauczanie go sprawiało ogromne trudności) oraz harmonię u Nadi Boulanger. W 1938 roku przeniósł się do Konserwatorium Paryskiego, aby uczyć się pod kierunkiem Marguerite Long, ówczesnej nestorki francuskich pedagogów. W 1943 roku zwyciężył w sekcji fortepianowej podczas pierwszej edycji Konkursu Marguerite Long-Jacques Thibaud.

Był szczególnie ceniony za interpretacje dzieł Chopina, Schumanna, Debussy’ego i Ravela. W 2012 roku jego nagrania utworów Debussy’ego zostały wyróżnione nagrodą „Preis der Deutschen Schallplattenkritik”. Cała jego dyskografia studyjna została wznowiona na płytach kompaktowych w 2020 roku przez wydawnictwo Warner Classics.

François był wielkim fanem jazzu – zwłaszcza pianisty Buda Powella, który mieszkał i występował w Paryżu – i twierdził, że jazz wpłynął na jego sposób gry. Komponował między innymi „Magies Noires” na fortepian solowy, koncert na fortepian z orkiestrą oraz muzykę filmową.

Ożenił się z Josette Bahvsar, a w 1955 roku urodził się ich syn Maximilien. Maximilien, który w 2002 roku opublikował biografię ojca, zmarł w Nowym Meksyku 11 października 2013 roku. Ekstrawagancki styl życia, uroda oraz pełna pasji, a zarazem zdyscyplinowana gra sprawiły, że Samson François zyskał status kultowego pianisty. W 1968 roku doznał zawału serca na scenie koncertowej. Przedwczesna śmierć nastąpiła zaledwie dwa lata później.

Sam François mawiał: „nigdy nie graj tylko po to, by grać dobrze” i, w uwadze wyraźnie inspirowanej jazzem: „Nie może być wrażenia, że gra się kolejną nutę z przymusu”.