(Michel Polac)

Michel Polac urodził się 10 kwietnia 1930 roku w rodzinie paryskiej burżuazji. Był synem weterana I wojny światowej, Żyda i petynisty, który zginął podczas deportacji do Auschwitz w czasie II wojny światowej, a o okolicznościach jego zaginięcia Polac dowiedział się dopiero pięćdziesiąt lat później. Jako siostrzeniec Clary Goldschmidt, żony André Malraux, Michel Polac ożenił się z dziedziczką dynastii Kadżarów, starszą od niego o dziesięć lat, którą opuścił po kilku tygodniach. Następnie poślubił Dominique, dziennikarkę magazynu Vogue. Rozstał się z nią kilka lat później, po narodzinach córki Juliette. Ostatecznie ożenił się z Nadią.

W 1947 roku, mając 17 lat, został dostrzeżony przez Jeana Tardieu i dołączył do Club d'essai, „laboratorium eksperymentalnego” RDF8: „Byłem wtedy jeszcze uczniem liceum Janson de Sailly” – wspomina Michel Polac – „prowadziłem wraz z kolegami licealną gazetkę z drobnych ogłoszeń i zapisków, 'Entre nous', którą kolportowaliśmy we wszystkich liceach Paryża”. Następnie podejmował się różnych prac zarobkowych. Był robotnikiem w fabryce zamków chłodniczych w Saint-Ouen-sur-Seine, agentem ubezpieczeniowym pukającym od drzwi do drzwi, majtkiem na kutrze rybackim w Cassis. W 1951 roku zaproponował Jeanowi Tardieu stworzenie programu „Entrée des auteurs”, mającego na celu wyszukiwanie nowych talentów teatralnych.

W obliczu popularności programu, Tardieu zaproponował mu w 1955 roku produkcję audycji „Le Masque et la plume” na antenie France Inter, która odniosła ogromny sukces (program jest nadawany do dziś, mimo że Polac odszedł z niego w maju 1970 roku). W 1953 roku został krytykiem literackim w gazecie „Arts”, gdzie pracował do 1964 roku, a następnie dołączył do redakcji „L'Express”. W 1956 roku, pod patronatem Jeana Paulhana i Alberta Camusa, opublikował swoją pierwszą powieść „La Vie incertaine”. Po radiu naturalnie przeszedł do telewizji, gdzie prowadził programy literackie („Bibliothèque de Poche” przez 4 lata, a następnie „Post-scriptum”, który przetrwał jedynie dwa lata). Na około dziesięć lat wycofał się z centrum uwagi mediów i poświęcił się filmowaniu („Un fils unique” z 1969 roku, który otrzymał nagrodę Georges-Sadoul) oraz pisaniu („Un fils unique” w 1970 roku, „Le QI ou roman d'un doué” w 1978 roku).

Powrót do telewizji w 1981 roku był spektakularny, kiedy zaczął prowadzić program „Droit de réponse”, słynący z dusznej atmosfery, jego tyrad, a nawet kłótni. Po zakończeniu tego programu Michel Polac regularnie pisał felietony literackie w „Charlie Hebdo” i opublikował między innymi „La Luxure” w 1999 roku oraz swój „Journal” w 2000 roku. Ze względu na stan zdrowia, 9 czerwca 2007 roku został zastąpiony przez felietonistę Érica Naulleau.

Po niemal rocznej nieobecności spowodowanej udarem, felietonista literacki „Charlie Hebdo” Michel Polac powrócił na łamy tygodnika w 2009 roku. Zmarł 7 sierpnia 2012 roku „z wycieńczenia, po wielu chorobach” w 5. dzielnicy Paryża. Kilka lat przed śmiercią napisał własny epitafium: „Z rękami w kieszeniach, w końcu uderzył o ziemię”. 10 sierpnia 2012 roku został pochowany w Cabrerolles w departamencie Hérault.