(Sally McNeil)

Sally Marie McNeil (ur. 30 września 1960 r.) to była amerykańska sierżant, profesjonalna kulturystka i praktyczka muscle worship, która została skazana za zabójstwo swojego męża Raya McNeila, uczestnika zawodów Mr. Olympia. McNeil otrzymała warunkowe zwolnienie w 2020 roku i obecnie prowadzi prywatne życie.

W 1990 roku McNeil osiedliła się w Oceanside w Kalifornii wraz z mężem Rayem i dwojgiem dzieci. Zarówno McNeil, jak i Ray, mieli nadzieję zostać profesjonalnymi kulturystami, jednak koszty utrzymania takiej pasji dla obojga były zbyt wysokie. McNeil rozpoczęła karierę w nagrywaniu filmów, na których walczyła z mężczyznami za 300 dolarów za godzinę, co przyniosło jej przydomek „Killer Sally”. Trenował ją filmowiec Bill Wick, mąż Kay Baxter. Pracowała również jako kobieta-wrestler specjalizująca się w submission wrestlingu, prowadząc prywatne sesje z mężczyznami. Choć dla kupujących akt ten miał charakter seksualny, McNeil zaprzecza, jakoby kiedykolwiek wchodziła z nimi w stosunki seksualne. Nie czerpała przyjemności z tej pracy, ale twierdziła, że pieniądze były na tyle dobre, by zrekompensować jej „ciemną stronę” tego zajęcia. Zarabiała wystarczająco dużo, aby Ray mógł opuścić Korpus Piechoty Morskiej i skoncentrować się na własnej karierze kulturystycznej.

McNeil twierdziła i podtrzymuje do dziś, że zastrzeliła Raya w samoobronie, gdy ten, pobudzony tzw. roid rage (agresją sterydową), zaczął ją dusić po tym, jak oskarżyła go o zdradę. Z policyjnego protokołu wynika, że Ray „dał jej policzka, popchnął ją na podłogę i zaczął dusić. McNeil wyrywała się, wbiegła do sypialni i wyjęła z szafy z etui swoją obciętą strzelbę”. Następnie McNeil dwukrotnie strzeliła do Raya: raz w brzuch, a raz w szczękę.

Obrona argumentowała, że McNeil cierpiała na zespół pobitej kobiety (Battered Woman Syndrome) po latach znęcania się psychicznego i fizycznego ze strony Raya. Ekspert obrony wyjaśnił, że ze względu na tę diagnozę McNeil mogła strzelać w samoobronie, gdyż szczerze wierzyła, że znajduje się w bezpośrednim niebezpieczeństwie. Córka McNeil, Shantina, zeznała na korzyść matki. Shantina twierdziła, że słyszała przez drzwi, jak Ray dusi jej matkę, i że znała te dźwięki, ponieważ dusił on McNeil wielokrotnie w przeszłości.

Podczas procesu Sally pojawiły się dowody podważające wiarygodność jej wersji wydarzeń, w tym mowa ciała podczas pierwszego przesłuchania policyjnego, trajektoria pocisków wystrzelonych w Raya (jeden z nich musiał zostać oddany, gdy ten leżał już na podłodze) oraz ślady krwi na lampie w salonie. Ponadto na ciele Raya nie znaleziono żadnego DNA Sally, co wyeliminowało jakiekolwiek dowody kryminalistyczne potwierdzające jej wersję. Prokuratorzy argumentowali, że na podstawie dowodów McNeil zastrzeliła Raya w brzuch, udała się do sypialni, aby przeładować broń, a następnie wróciła do salonu, by strzelić mu w twarz.

W 1996 roku została uznana za winną zabójstwa drugiego stopnia i skazana na karę od 19 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.