(Paco Ibáñez)

Francisco „Paco” Ibáñez (ur. 20 listopada 1934 r. w Walencji) to hiszpański piosenkarz i muzyk. Nigdy nie pisał własnych tekstów, lecz korzystał ze słynnych wierszy, m.in. Federico Garcíi Lorci, Luisa Cernudy, Rafaela Albertiego czy Miguela Hernándeza. Śpiewał również kompozycje Georges'a Brassensa.

W 1952 roku wyjechał do Francji, a w 1964 roku nagrał swój pierwszy album. Podczas wydarzeń maja 1968 roku we Francji występował na Sorbonie, zyskując miano artysty buntownika.

Najmłodszy z czwórki rodzeństwa, urodził się z ojca pochodzącego z Walencji i matki z Kraju Basków. Pierwsze lata życia spędził w Barcelonie, do której powrócił dopiero w 1994 roku po długim wygnaniu; jego rodzina musiała uciekać do Francji po wojnie domowej w Hiszpanii z powodu przynależności ojca do anarchosyndykalistycznego związku CNT. Mieszkali w Paryżu aż do początku niemieckiej okupacji Francji, kiedy to jego ojciec został aresztowany i deportowany do obozu internowania dla więźniów Republiki Hiszpańskiej. Matka zabrała czwórkę dzieci z powrotem do San Sebastián w poszukiwaniu pracy i mieszkali razem w rodzinnym domu przodków w Aduna (prowincja Gipuzkoa) aż do jego 14. roku życia.

Źródło: Artykuł „Paco Ibáñez” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.