(Jacques Natteau)

(Jacques Natteau) - Director of Photography znany z pracy przy tego typu projektach: «Les Misérables» (1958), «Les Misérables» (1958), «The Count of Monte Cristo» (1961), «Le Comte de Monte-Cristo» (1961), «Never on Sunday» (1960),

Jacques Natteau (15 listopada 1920 – 17 kwietnia 2007) był francuskim operatorem filmowym.

Natteau urodził się 15 listopada 1920 roku w Stambule, w Turcji. Jego ojciec, Edouard Chiuminatto, był kapitanem w armii francuskiej, który walczył w I wojnie światowej i był wielokrotnie ranny w bitwach pod Sommą, Chemin des Dames i Verdun. Po I wojnie światowej jego ojciec został wysłany do Turcji jako część sił okupacyjnych aliantów, gdzie poznał Rosine Foscolo, bezpośrednią potomczynię włoskiego poety z XIX wieku, Ugo Foscolo. Edouard i Rosine pobrali się i doczekali się jedynego dziecka, Jacques’a Etienne’a Chiuminatto. Na mocy postanowień traktatu wersalskiego z 1919 roku, pokonane Imperium Osmańskie, jako sojusznik Cesarstwa Niemieckiego, skapitulowało i zostało okupowane przez wojska angielsko-francuskie. Armia francuska przejęła koleje tureckie, a Edouard został odpowiedzialny za zarządzanie siecią kolejową.

Gdy Natteau miał trzy lata, Kemal Atatürk doszedł do władzy i zakończył aliancką okupację Turcji. Rodzina osiedliła się w Paryżu, a młody Jacques Natteau zdał egzamin do prestiżowego Lycée Henri IV, gdzie ukończył szkołę w 1938 roku, uzyskując Baccalauréat. Później wspominał, że 4 lutego 1934 roku dosłownie uciekał o życie, gdy w Paryżu wybuchły gwałtowne zamieszki przed upadkiem rządu francuskiego.

Dorastając w artystycznej 6. dzielnicy Paryża w latach 30. XX wieku, Natteau poznał niektórych z jej najbardziej znanych mieszkańców, w tym Jeana Cocteau, Jacques’a Préverta, Jean-Paula Sartre’a, Simone de Beauvoir, Alberta Camusa i Pabla Picassa.

W 1939 roku, w przededniu II wojny światowej, Edouard, prześladowany przez straszliwą rzeź, której był świadkiem jako piechur w krwawej bitwie pod Verdun, przekonał syna do wstąpienia do francuskich sił powietrznych. Latem 1939 roku Jacques Natteau zaciągnął się do lotnictwa wraz ze swoimi przyjaciółmi z Lycée Henri IV, z których wielu pochodziło ze szlacheckich rodów francuskich: Jean-Marie de Premontville, Armagnac, Raoul de Vibray i książę Louis Murat (bezpośredni potomek Joachima Murata, słynnego generała kawalerii Napoleona).

Do czasu, gdy Natteau i jego przyjaciele uzyskali uprawnienia pilotów myśliwców, tzw. dziwna wojna (wrzesień 1939 – maj 1940) oraz bitwa o Francję i zwycięska blitzkrieg Hitlera przeciwko Zachodowi (maj–czerwiec 1940) dobiegły końca. Jednak jako piloci myśliwców wielokrotnie wchodzili w starcia z niemieckimi i włoskimi samolotami wroga. Raz Natteau, pilotując myśliwiec Morane-Saulnier M.S.406, starł się z trzema włoskimi pilotami, którzy ostrzeliwali francuskich cywilów na drodze. Zestrzelił dwa, a trzeci uciekł.

Po upadku Francji w 1940 roku Jacques Natteau dołączył do Royal Air Force i walczył w bitwie o Anglię. Jego wyczyny przyniosły mu Distinguished Flying Cross oraz Legię Honorową.

W 1938 roku legendarny francuski reżyser, Jean Renoir, dał mu pierwszą pracę jako asystent operatora filmowego przy filmie La Bête humaine. Jednak jego kariera została przerwana wybuchem II wojny światowej.

Po wojnie wznowił karierę pod koniec lat 40. XX wieku i stał się jednym z najbardziej znanych operatorów filmowych w Europie w latach 50. i 60. XX wieku. Natteau był ulubionym operatorem Claude’a Autant-Lary. ...

Najważniejsze dzieła (Jacques Natteau)

Cała filmografia (Jacques Natteau)