(Marcel Bigeard)

Marcel Bigeard (14 lutego 1916 – 18 czerwca 2010), o radiowym pseudonimie „Bruno”, był francuskim oficerem i politykiem, który walczył w II wojnie światowej, pierwszej wojnie indochińskiej oraz wojnie algierskiej. Był jednym z dowódców w bitwie o Dien Bien Phu i według wielu wywarł dominujący wpływ na francuską myśl dotyczącą prowadzenia „niekonwencjonalnych” działań wojennych od tamtego czasu. Był jednym z najbardziej odznaczonych żołnierzy we Francji; szczególnie godna uwagi jest jego droga awansu – od szeregowego w 1936 roku, aż po zakończenie kariery w 1976 roku w stopniu generała dywizji oraz służbę w rządzie Valéry’ego Giscard d'Estainga.

Po opuszczeniu armii Bigeard rozpoczął karierę polityczną, pełniąc funkcję deputowanego z departamentu Meurthe-et-Moselle w latach 1978–1988, a także stał się płodnym autorem. Jego ostatnie lata życia naznaczone były kontrowersjami wokół oskarżeń o nadzorowanie tortur podczas konfliktu w Algierii; zaprzeczał on osobistemu udziałowi w tych działaniach, choć bronił stosowania tortur podczas wojny jako „zła koniecznego”.

Marcel Bigeard urodził się 14 lutego 1916 roku w Toul w departamencie Meurthe-et-Moselle jako syn Charles'a Bigearda (1880–1948), pracownika kolei, i Sophie Bigeard (1880–1964), dominującej gospodyni domowej. Rodzina Bigearda, wywodząca się z klasy robotniczej, była żarliwie patriotyczna i wierzyła, że Francja jest największym narodem na świecie; z tego wychowania wynikało często deklarowane przez Bigearda przekonanie, że Francja jest warta walki. Miał również starszą o cztery lata siostrę, Charlotte Bigeard. Lotaryngia zaszczepiła w nim silny patriotyzm, a matka wolę zwycięstwa; te dwie wartości pozostały jego najsilniejszymi motorami napędowymi. W wieku czternastu lat Bigeard przerwał naukę w szkole, aby pomóc rodzicom finansowo, podejmując pracę w lokalnym banku Société Générale, w której radził sobie dobrze.

Po sześciu latach pracy w Société Générale, Marcel Bigeard odbył służbę wojskową we Francji w Haguenau, w szeregach 23. Pułku Piechoty Twierdzy (fr. 23e Régiment d'Infanterie de Forteresse). Wstąpił do pułku we wrześniu 1936 roku jako szeregowy (soldat de deuxième classe), a po awansie na kaprala-szefa (caporal-chef), został zwolniony z czynnej służby i obowiązków wojskowych we wrześniu 1938 roku w stopniu sierżanta rezerwy.

Sześć miesięcy po zwolnieniu z czynnej służby, w obliczu nadchodzącego konfliktu, został 22 marca 1939 roku ponownie wezwany do służby w 23. Pułku Piechoty Twierdzy i awansowany na stopień sierżanta.

We wrześniu 1939 roku, wraz z mobilizacją rezerw, bataliony 23. Pułku Piechoty Twierdzy (23e RIF) zostały wykorzystane do sformowania nowych pułków piechoty twierdzy „mobilizacyjnych”. Bigeard został przydzielony do 79. Pułku Piechoty Twierdzy (fr. 79e Régiment d'Infanterie de Forteresse) w słabo ufortyfikowanym sektorze Hoffen na Linii Maginota. Jako ochotnik do korpusu strzelców (franc-tireurs), dowodził grupą bojową w Trimbach w Alzacji i szybko awansował na stopień sierżanta-szefa, a następnie w wieku 24 lat na adiutanta (podoficera).

25 czerwca 1940 roku, po podpisaniu zawieszenia broni, został schwytany i wzięty do niewoli, spędzając 18 miesięcy w stalagu (niemieckim obozie jenieckim). Po trzeciej próbie ucieczki 11 listopada 1941 roku zdołał przedostać się do strefy nieokupowanej we Francji, a stamtąd udał się do Senegalu. ...