(José Cid)

José Cid, pseudonim artystyczny José Albano Cida de Ferreira Tavares (Chamusca, 4 lutego 1942), to portugalski piosenkarz, kompozytor, instrumentalista i producent muzyczny.

Syn Francisco Albano Coutinho Ferreira Tavares i Fernandy Salter Cid Freire Gameiro, rozpoczął naukę w szkołach religijnych, wykazując wczesne zainteresowanie muzyką. Jako nastolatek założył zespół Os Babies, a później, w Coimbrze, należał do kilku grup, aż do założenia w 1967 roku Quarteto 1111 – pionierskiego zespołu portugalskiego rocka progresywnego, znanego z hitu „A Lenda de El-Rei D. Sebastião”. Równocześnie rozwijał karierę solową, wydając swój pierwszy album w 1971 roku. W latach 70. wyróżnił się takimi hitami jak „Vinte Anos” oraz albumem rocka progresywnego „10,000 Anos Depois Entre Vénus e Marte” (1978), który obecnie uznaje się za międzynarodowy klasyk gatunku. Reprezentował Portugalię na międzynarodowych festiwalach i zwyciężył w 1980 roku w festiwalu RTP da Canção utworem „Um grande, grande amor”, zajmując 7. miejsce w Konkursie Piosenki Eurowizji.

W kolejnych dekadach eksplorował różnorodne style – od popu po fado, w tym jazz i muzykę protestu – wydając przełomowe albumy, takie jak „10,000 Anos Depois Entre Vénus e Marte” (1978), „José Cid Canta Coisas Suas” (1979), „Xi-Coração” (1986), „De Par em Par” (1991), „Vendedor de Sonhos” (1994) oraz „Cais Sodré” (1997). Angażował się również w sprawy społeczne, m.in. wspierając niepodległość Timoru Wschodniego. W latach 2000. i 2010. zyskał ponowną popularność wśród młodszych pokoleń dzięki reedycjom, wyprzedanym koncertom oraz kompilacjom takim jak „Antologia – Nasci P’rá Música” (2003) i „Pop, Rock e Vice-Versa” (2007).

Z karierą trwającą ponad 60 lat, José Cid ugruntował swoją pozycję jako jeden z najbardziej wszechstronnych i wpływowych artystów w muzyce portugalskiej, z sukcesem łącząc gatunki i pokolenia, zachowując przy tym silną więź ze swoją publicznością.