(Elsa Lunghini)

(Elsa Lunghini) - znana z pracy przy takich projektach: «The Inquisitor» (1981), «Przesłuchanie w noc sylwestrową» (1981), «Meurtres à Château-Thierry» (2024), «Meurtres à Château-Thierry» (2024),

Elsa Lunghini, pseudonim artystyczny Elsa (ur. 20 maja 1973) to francuska piosenkarka i aktorka. W późnych latach 80. XX wieku była nastoletnią gwiazdą pop. W 1986 roku jako najmłodsza piosenkarka osiągnęła pierwsze miejsce na francuskich listach przebojów z singlem "T'en va pas", a w ciągu tej dekady sprzedała miliony płyt. Jej album z 1988 roku, zatytułowany "Elsa", osiągnął status podwójnej platyny do 1993 roku.

Córka George'a Lunghiniego (aktora, fotografa i autora tekstów piosenek) i Christiane Jobert (malarza, a także siostry aktorki Marlène Jobert i Charlesa Joberta, operatora filmowego i reżysera zdjęć), pochodzi po stronie ojca z Włoch, a po stronie matki z sefardyjskich Żydów. Jest kuzynką aktorek Evy Green i Joséphine Jobert.

Lunghini zadebiutowała w filmie w wieku siedmiu lat, w 1981 roku, w filmie "Garde à vue" Claufa Millera (w którym wystąpiła również Romy Schneider).

W wieku 17 lat, w październiku 1990 roku, była najmłodszą artystką, która wystąpiła w głównym programie w Olympia (Paryż), a także najmłodszą, która miała hit numer jeden na liście Top 50 we Francji. W wieku 13 lat, w 1986 roku, przez osiem tygodni utrzymywała się na pierwszym miejscu z piosenką "T'en va pas" (ścieżka dźwiękowa do filmu "La Femme de ma vie"). Piosenkę skomponował Włoch Romano Musumarra, który współpracował i pomagał w produkcji hitów dla piosenkarki Jeanne Mas z lat 80. Piosenka odniosła sukces we Francji i była sprzedawana w innych krajach Europy w angielskiej wersji językowej.

Z pomocą ojca, muzyka, nagrała swoją płytę LP "Elsa". Sprzedała się w nakładzie ponad 600 000 egzemplarzy, a jej przeboje to "Quelque chose dans mon cœur" ("Coś w moim sercu"), "Jour de neige" ("Dzień śnieżny"), "Jamais nous" (z wokalem wspierającym francuskiego piosenkarza Laurenta Voulzyego) ("Nigdy my"), "Un Roman d'amitié" (duet z Glennem Medeiros) ("Przyjacielu, dajesz mi powód"), "À la même heure dans deux ans" ("O tej samej godzinie za dwa lata"). Wszystkie były hitami z pierwszej dziesiątki. W tamtym czasie Lunghini była jedyną artystką, która miała swoje pierwsze cztery single na pierwszym lub drugim miejscu listy przebojów. Zyskała popularność w prasie dla nastolatków, często porównywana do Vanessy Paradis.

W 1990 roku nagrała swój drugi album, "Rien que pour ça" ("Tylko dla ciebie"). Muzykę do singla o tej samej nazwie napisała sama Elsa, a produkcją zajął się jej ojciec. "Rien que pour ça" był hitem z pierwszej dwudziestki. Wydano również dwa inne utwory: "Pleure doucement" ("Płacz cicho") i "Qu'est-ce que ça peut lui faire" ("Co to ją obchodzi").

W 1992 roku Lunghini nagrała "Bouscule-moi" ("Popchnij mnie"), singiel mid-rock z bardziej dojrzałymi tekstami. "Bouscule-moi" okazał się hitem. Jej trzeci album to "Douce violence" ("Słodka przemoc").

W 1996 roku, w wieku 23 lat, napisała i skomponowała swój czwarty album, "Chaque jour est un long chemin" ("Każdy dzień to długa droga"). Sprzedał się w nakładzie 20 000 egzemplarzy. W dniach 20–24 września 2004 roku dała koncerty w Paryżu w Européen. W 2006 roku ukazały się płyta DVD i CD z koncertów.

Wystąpiła w dwóch filmach telewizyjnych: "La mort est rousse" z 2002 roku i "Trois jours en juin" z 2004 roku i bierze udział w kampanii reklamowej telewizyjnej dla jogurtów Danone.

Źródło: Artykuł "Elsa Lunghini" z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA.

Najważniejsze dzieła (Elsa Lunghini)

Cała filmografia (Elsa Lunghini)