(Maurice Clavel)

(Maurice Clavel) - , Scenarzysta znany z pracy przy tego typu projektach: «The Married Couple of the Year Two» (1971), «Les Mariés de l'an deux» (1971),

Maurice Clavel (1920–1979) był francuskim pisarzem, dziennikarzem i filozofem.

Maurice Clavel urodził się 10 listopada 1920 roku we Frontignan w departamencie Hérault, w rodzinie, której głową był farmaceuta. To konserwatywne środowisko drobnych kupców w Langwedocji sprawiło, że w swoim rodzinnym mieście Frontignan stał się aktywistą Francuskiej Partii Ludowej (FPP).

Jako wybitny uczeń dostał się do prestiżowej École Normale Supérieure przy rue d'Ulm w Paryżu. Tam zapoznał się z trockistą Jean-Toussaint Desantim oraz zwolennikiem Maurrasa, Pierre'em Boutangiem. Ten ostatni, mianowany do Sekretariatu Instrukcji Publicznej, zaprosił go do współpracy u boku marszałka Philippe'a Pétaina. Maurice Clavel, który właśnie uzyskał certyfikat z moralności i socjologii w Montpellier, przyjął propozycję, lecz szybko poczuł rozczarowanie. Przygotowując pracę na temat Immanuela Kanta, wstąpił do ruchu oporu (1942). Jako dowódca Francuskich Sił Wewnętrznych w Eure-et-Loir brał udział w wyzwoleniu Chartres, gdzie powitał generała Charles'a de Gaulle'a na dziedzińcu katedry.

Po wyzwoleniu potępił ślepe czystki (épuration) i próbował ratować życie Roberta Brasillacha oraz Drieu La Rochelle. Nie przeszkodziło mu to w byciu żarliwym aktywistą Zgromadzenia Ludu Francuskiego (RPF), którego ostra krytyka komunizmu sprawiła, że Francuska Partia Komunistyczna (PCF) oskarżyła go o bycie „głosem Goebbelsa”. Następnie wraz z Henri d'Astier de La Vigerie i André Figuerasem założył gazetę L'Essor. W międzyczasie pisał sztuki reżyserowane przez Jeana Vilara, takie jak Les Incendiaires (Podpalacze) w 1947 roku czy La Terrasse de midi (Południowy taras) w 1949 roku. Nie odniosły one jednak sukcesu, a Clavel, rozdarty po zerwaniu relacji z aktorką Silvią Monfort, przyjął stanowisko profesora w liceum Carnot w Dijon.

Słabo lubiany przez przełożonych, wkrótce powrócił do twórczości teatralnej, gdy w 1951 roku Jean Vilar mianował go sekretarzem generalnym Théâtre National Populaire. Jednak jego nowa sztuka Malsameda (1954), jak i pierwsza powieść Une fille pour l'été (Dziewczyna na lato, 1955), również okazały się porażkami.

Od 1955 roku Clavel rozpoczął karierę dziennikarską, pisząc dla „Combat”. Protestując między innymi przeciwko inwazji radzieckich czołgów na Węgry w 1956 roku oraz stosowaniu tortur w Algierii, zaangażował się w 1959 roku w działania lewicowych gaullistów w Demokratycznej Unii Pracy. W międzyczasie, od 1960 do 1963 roku, powrócił do nauczania jako profesor filozofii w liceach Camille Sée i Buffon w Paryżu. Wspólnie z Emmanuelem Berlem prowadził codzienny program radiowy Qui êtes-vous? (Kim jesteś?). Zrezygnował jednak z pracy po tym, jak dyrekcja stacji radiowej odmówiła Jeanowi Danielowi prawa do odpowiedzi w sprawie Algierii. W następnym roku, po opublikowaniu Le Temps de Chartres (Czas Chartres), zaprzestał regularnego współtworzenia „Combat”. Niemniej jednak nadal wspierał stanowisko generała de Gaulle'a w kwestii Algierii, który powierzył mu prowadzenie dialogu z Messali Hadjem. ...

Najważniejsze dzieła (Maurice Clavel)

Cała filmografia (Maurice Clavel)