(Lucie Faure)

Lucie Faure, z domu Meyer (6 lipca 1908 – 25 września 1977), była francuską literatką, powieściopisarką i dyrektorką czasopisma literackiego.

Córka handlarza tkanin pochodzenia alzackiego, była ze strony matki siostrzenicą Juliena Caina, który w latach 1930–1964 pełnił funkcję dyrektora generalnego Biblioteki Narodowej Francji.

W 1931 roku wyszła za mąż za Edgara Faure’a, wówczas młodego prawnika.

Jesienią 1942 roku wraz z mężem i córką udała się na uchodźstwo do Tunezji, a następnie do Algieru. Po lądowaniu Amerykanów 8 listopada została przydzielona do Francuskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego i zorganizowała Instytut Studiów Słowiańskich na Uniwersytecie w Algierze.

To również w Algierze założyła w 1943 roku wraz z pisarzem Robertem Aronem magazyn „La Nef”, który jako pierwszy ukazał się w Paryżu dzień po wyzwoleniu Francji i którym kierowała aż do śmierci. Liczne numery „La Nef” stały się kamieniami milowymi, zwłaszcza te poświęcone współczesnym problemom politycznym i społecznym (wojna algierska, policja, Amerykanie, psychoanaliza, prostytucja, kobiety, sprawiedliwość, reklama, sondaże opinii, wolności itp.).

Bliska środowisku paryskiej intelektualnej lewicy w erze dekolonizacji Afryki Północnej, wspierała i doradzała mężowi w jego licznych funkcjach politycznych, zazwyczaj broniąc stanowisk bardziej progresywnych niż jego własne, unikając jednocześnie występowania na pierwszym planie sceny politycznej. Zgodziła się jednak zastąpić go w 1970 roku jako burmistrz Port-Lesney w departamencie Jura.

Autorka głośnego „Dziennika podróży do Chin” (1958), od lat 60. XX wieku rozwijała karierę powieściopisarki. Jej osiem powieści (do których w pośmiertnej publikacji dodano siedem opowiadań) w mniejszym stopniu odzwierciedla jej głęboką znajomość kręgów politycznych, a w większym „jej intymną ciekawość spraw serca” (B. Poirot-Delpech). Psychologiczna złożoność podejmowanych tematów, takich jak chorobliwa zazdrość, samobójstwo, parrycyda czy niezaakceptowana homoseksualność, była „rekompensowana niezwykłą dbałością o jasność wywodu i rodzajem optymistycznej szczerości”. Od 1971 roku jako członkini jury Prix Médicis wywierała duży wpływ na świat literacki Paryża.

Zmarła w swojej posiadłości w Boissise-la-Bertrand (Seine-et-Marne). Spoczywa na cmentarzu Passy w Paryżu.

Posiadała stopień komandora Legii Honorowej.