(Jacky Ickx)

(Jacky Ickx) - znany z pracy przy tego typu projektach: «1» (2013), «1» (2013), «Superswede: A film about Ronnie Peterson» (2017), «Superswede» (2017), «Ferrari 312B» (2017),

Jacques Bernard "Jacky" Ickx (ur. 1 stycznia 1945) – belgijski były kierowca wyścigowy, sześciokrotny zwycięzca 24 godzin Le Mans (drugi najlepszy wynik w historii) i ośmiokrotny zwycięzca oraz 25-krotny zdobywca podium w Formule 1. W znaczący sposób przyczynił się do zdobycia kilku Mistrzostw Świata Kierowców i Mistrzostw Świata Samochodów Sportowych: Ford (1968), Ferrari (1972), Porsche (1976–1977) oraz (1982–1985) dzięki 37 ważnym zwycięstwom w wyścigach samochodów sportowych. W 1979 roku wygrał również Can-Am Championship, a w 1983 roku Rajd Paryż-Dakar.

Ickx dwukrotnie zakończył sezon Formuły 1 jako wicemistrz, w kolejnych latach 1969 i 1970. Większość swoich wyścigów wygrał dla Scuderia Ferrari, dla której przez kilka sezonów pod koniec lat 60. i na początku lat 70. był głównym kierowcą zespołu.

Urodzony 1 stycznia 1945 roku w Brukseli, Ickx zetknął się z motorsportem, kiedy jego ojciec, dziennikarz motoryzacyjny Jacques Ickx, zabierał go na wyścigi, które relacjonował. Pomimo tego rodzinnego tła, Ickx nie interesował się początkowo tym sportem, dopóki jego ojciec nie kupił mu motocykla Zündapp o pojemności 50 cm³.

Zaczął brać udział w zawodach motocyklowych trialowych i wykazał się imponującym talentem, pokonując przyszłego mistrza świata w motocrossie Rogera De Costera w krajowych mistrzostwach Belgii w trialu 50 cm³. Wkrótce potem Ickx wygrał 8 z 13 wyścigów w pierwszym sezonie i zdobył tytuł mistrza Europy w trialu 50 cm³.

Zdobył jeszcze dwa tytuły, zanim przeszedł do jazdy samochodem Lotus Cortina w wyścigach samochodów turystycznych, zdobywając krajowe mistrzostwo samochodów turystycznych w 1965 roku, a także wygrywając 24-godzinny wyścig w Spa w 1966 roku za kierownicą BMW 2000TI. Brał również udział w wyścigach samochodów sportowych, w których miał już spore doświadczenie, biorąc udział w 1000 km wyścigach na Nürburgringu.

Ickx wziął udział w swoim pierwszym Grand Prix na Nürburgringu w 1966 roku, prowadząc Matrę MS5-Cosworth o pojemności jednego litra Formuły 2 (F2), zgłoszoną przez Kena Tyrrella. Jednak kolizja na pierwszym okrążeniu z Johnem Taylorem spowodowała wycofanie się obu samochodów, a Taylor zmarł później w wyniku oparzeń odniesionych w wypadku. W 1967 roku Ickx ponownie wystartował na Nürburgringu, prowadząc Matrę MS7-Cosworth 1.6 litra F2, również zgłoszoną przez Tyrrella. Pomimo większej mocy samochodów Formuły 1, tylko dwóch kierowców zakwalifikowało się z szybszym czasem niż Ickx: Denny Hulme i Jim Clark. Ponieważ Ickx ścigał się w oddzielnej klasie F2, wystartował do wyścigu za wszystkimi samochodami Formuły 1, ale w ciągu czterech okrążeń 28-kilometrowego toru awansował na piąte miejsce, wyprzedzając 12 samochodów Formuły 1. Został zmuszony do wycofania się po 12 okrążeniach z powodu uszkodzonego przedniego zawieszenia, ale ustanowił najszybszy czas okrążenia wśród kierowców F2.

W Monzy w 1967 roku zadebiutował w Formule 1 za kierownicą Coopera T81B-Maserati, kończąc wyścig na szóstym miejscu, pomimo przebicia opony na ostatnim okrążeniu. Jeździł również dla Coopera w Grand Prix Stanów Zjednoczonych w Watkins Glen, ale wycofał się na 45 okrążeniu z powodu przegrzania. ...

Najważniejsze dzieła (Jacky Ickx)

Cała filmografia (Jacky Ickx)