Max Allan Collins (Max Allan Collins)

Max Allan Collins (Max Allan Collins) - Powieść graficzna, Podziękowania, Producent wykonawczy, Scenarzysta, Książka znany z pracy przy tego typu projektach: «Road to Perdition» (2002), «Droga do zatracenia» (2002), «The Lego Batman Movie» (2017), «LEGO Batman: Film» (2017),

Max Allan Collins otrzymał rekordowe osiemnaście nominacji do nagrody „Shamus” przyznawanej przez Private Eye Writers of America, wygrywając w kategorii powieści o Nathanie Hellerze za książki True Detective (1983) oraz Stolen Away (1991), a w 2007 roku został uhonorowany nagrodą za całokształt twórczości – The Eye. Po niemal dekadzie przerwy ukazała się pierwsza od tego czasu powieść o Hellerze, Bye Bye, Baby (2011), skupiająca się na postaci Marilyn Monroe, a w 2012 roku pojawiła się długo zapowiadana Target Lancer, w której bohater mierzy się z tematem JFK.

Magazyn Entertainment Weekly określił go mianem „króla novelizacji”; jego książki towarzyszące filmom dziewięciokrotnie znalazły się na liście bestsellerów USA Today, a trzykrotnie na liście New York Times. Wśród jego powieści na podstawie filmów znajdują się Szeregowiec Ryan, Air Force One oraz American Gangster, który w 2008 roku zdobył nagrodę „Scribe” za najlepszą powieść, przyznawaną przez International Association of Tie-in Writers.

Jego powieść graficzna Road to Perdition (1998) stała się podstawą oscarowego filmu z 2002 roku w reżyserii Sama Mendesa, w którym zagrali Tom Hanks, Paul Newman i Daniel Craig. Za nią poszły dwie uznane kontynuacje w formie prozy – Road to Purgatory (2004) i Road to Paradise (2005) – oraz kontynuacja w formie powieści graficznej, Return to Perdition (2011).

Autor stworzył szereg innowacyjnych serii kryminalnych, w tym Nolan (pierwsza seria autora, o zawodowym złodzieju), Quarry (pierwsza seria o płatnym zabójcy) oraz Eliot Ness (cztery powieści o latach spędzonych w Cleveland przez słynnego w rzeczywistości „Nienaruszalnego”). Dokończył również kilka powieści o Mike’u Hammerze zapoczątkowanych przez zmarłego Mickey’a Spillane’a, z którym Collins realizował wiele projektów; czwarta z nich, Lady Go, Die!, została opublikowana w 2012 roku.

Wśród jego licznych osiągnięć w świecie komiksów znajduje się syndykowany strip Dick Tracy (1977–1993), jego własna seria Ms. Tree (najdłużej出 wydawany komiks o prywatnym detektywie), Batman oraz CSI: Crime Scene Investigation. Ten ostatni, oparty na hitowym serialu telewizyjnym, stał się podstawą do napisania przez niego gier wideo, puzzli oraz dziesięciu powieści, które sprzedały się w milionach egzemplarzy na całym świecie. Przy powieściach CSI Collinsowi pomagał pisarz Matthew Clemens, z którym współpracuje przy opowiadaniach oraz takich powieściach jak You Can’t Stop Me (2010), nominowana do Thriller Award, oraz jej kontynuacja No One Will Hear You (2011).

Pisarz jest również muzykiem i od 1974 roku występuje oraz nagrywa ze swoim zespołem Crusin’. Być może pierwszy w kraju zespół odrodzenia lat 60., Crusin’ wyewoluował z Daybreakers – grupy z połowy lat 60., której wydany w 1967 roku w Dial Records utwór „Psychedelic Siren”, napisany przez Collinsa, należy do najbardziej poszukiwanych płyt nurtu garage band. Autor wciąż regularnie występuje z Crusin’ jako wokalista i keyboardzista, a w 2008 roku został wprowadzony do Iowa Rock'n'Roll Hall of Fame.

Najważniejsze dzieła Max Allan Collins (Max Allan Collins)

Cała filmografia Max Allan Collins (Max Allan Collins)