(Cherry Vanilla)

(Cherry Vanilla) - Kwerenda materiałów archiwalnych znana z pracy przy takich projektach: «Let's Get Lost» (1988), «Let's Get Lost» (1988),

Cherry Vanilla (urodzona jako Kathleen Dorritie; 16 października 1943) to amerykańska piosenkarka, autorka tekstów, publicystka i aktorka. Po wystąpieniu w sztuce Andy'ego Warhola pt. „Pork”, pracowała jako publicystka Davida Bowiego, zanim została rockową wokalistką. Następnie zajmowała się public relations dla Vangelisa.

Kathleen Dorritie urodziła się w Woodside w Nowym Jorku. Przyjmując pseudonim artystyczny Cherry Vanilla, wystąpiła w londyńskich produkcjach sztuki Andy'ego Warhola „Pork” w reżyserii Tony'ego Ingrassii oraz w innych sztukach nurtu Theatre of the Ridiculous, w tym w roli pielęgniarki nekrofilki. Na początku lat 70. pracowała w firmie MainMan LTD jako publicystka Davida Bowiego.

Zasłynęła z szokujących strategii marketingowych, które obejmowały m.in. otwartą ofertę wykonania seksu oralnego każdemu DJ-owi, który zagrałby płyty Bowiego, oraz serię spotów radiowych zaczynających się od słów: „Cześć, nazywam się Cherry Vanilla i mam dla was gorące newsy…”.

Po rozstaniu z Bowiem w 1974 roku Vanilla założyła swój pierwszy zespół z Kasimem Sultonem, który występował pod jej imieniem. W 1976 roku powołała grupę Cherry Vanilla & her Staten Island Band, w skład której weszli Buzzy John Vierno (bas), Frankie LaRocka (perkusja), Thomas Morrongiello (gitara) i Gary Cohen (pianino). Pierwszym wydanym materiałem grupy był utwór „Shake Your Ashes” na albumie „Max's Kansas City” z 1976 roku. W tym samym roku ukazała się książka artystyczna Vanilli pt. „Pop Tart”.

Jej popularność w Nowym Jorku skłoniła Milesa Copelanda III do zaproszenia jej do Anglii. W 1976 roku przeniosła się do Londynu, stając się częścią rozwijającej się sceny punkowej i podpisując kontrakt z wytwórnią RCA Records. Londyński skład Cherry Vanilla Band składał się początkowo z chłopaka i gitarzysty Vanilli, Louisa Lepore, oraz pianisty Zecci Esquibela, wraz z basistą Gordonem „Stingiem” Sumnerem, gitarzystą Henrym Padovanim i perkusistą Stewartem Copelandem, którzy udostępnili swoje usługi i sprzęt w zamian za 15 funtów za noc oraz możliwość występu jako support na jej trasie, w tym podczas koncertu 5 marca 1977 roku w legendarnym londyńskim klubie Roxy. (Support ten był przeznaczony dla zespołu Copelanda, The Police, i stał się miejscem pierwszych koncertów grupy).

Bardziej stały skład tworzyli Louis Lepore (gitara), Zecca Esquibel (klawisze), Howie Finkel (bas) i Michael (Manny) Mancuso (perkusja). Ich pierwszą publikacją był singiel „The Punk” z września 1977 roku, a w lutym 1978 roku ukazał się debiutancki album „Bad Girl”. Finkel i Esquibel opuścili zespół, który kontynuował działalność z serią zastępców, wydając kolejny singiel oraz drugi album, „Venus D'Vinyl”, w 1979 roku. Po rozstaniu z Lepore grupa się rozpadła, a Vanilla wróciła do USA.

W 1980 roku wystąpiła w części narracyjnej utworu Vangelisa „Not A Bit – All Of It” (z albumu „See You Later”). Później zarządzała jego amerykańskim biurem. W 1984 roku zagrała autostopowiczkę i kelnerkę na albumie Rogera Watersa „The Pros and Cons of Hitch Hiking”. W 1987 roku była kompozytorką w dokumencie o klubie bokserskim „Broken Noses”. Do nagrań powróciła na początku lat 90., wydając album „Blue Roses” wspólnie z Manem Parrishem i Barb Morrison, a także dwa single. „Blue Roses” łączy poezję mówioną z muzyką elektroniczną.

Jej autobiografia „Lick Me: How I Became Cherry Vanilla” została wydana w październiku 2010 roku przez Chicago Review Press. Przedmowę napisał Rufus Wainwright.

Najważniejsze dzieła (Cherry Vanilla)

Cała filmografia (Cherry Vanilla)