(Joseph Cawthorn)

(Joseph Cawthorn) - znany z pracy przy tego typu projektach: «White Zombie» (1932), «Białe Zombi» (1932), «Love Me Tonight» (1932), «Love Me Tonight» (1932), «The Great Ziegfeld» (1936),

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Joseph Cawthorn (29 marca 1868, Nowy Jork – 21 stycznia 1949, Beverly Hills, Kalifornia) był amerykańskim aktorem komediowym, występującym zarówno na scenie, jak i w filmach. Cawthorn rozpoczął karierę w show-biznesie jako dziecko, debiutując w 1872 roku w Robinson's Music Hall w swoim rodzinnym Nowym Jorku. Występował w przedstawieniach minstrelshow i wodewilach jako komik „holenderski”, posługując się silnym niemieckim akcentem. Później pracował w brytyjskich music hallach i amerykańskich zespołach objazdowych.

Cawthorn zadebiutował na Broadwayu w 1895, 1897 lub 1898 roku i rozpoczął długą, trwającą ponad dwie dekady karierę. Pierwszy sukces odniósł grając Borisa w operetce Victora Herberta „The Fortune Teller” z 1898 roku. Wśród innych znaczących ról broadwayowskich można wymienić postać tytułową w „Mother Goose” (1903) oraz wynalazcę, doktora Pilla, w musicalu fantasy „Little Nemo” (1908). W tym ostatnim przypadku, podczas jednego występu, został poproszony o improwizację, aby zyskać na czasie. Ponieważ „scena wymagała od niego opisu wymyślonych zwierząt, które upolował”, wymyślił na poczekaniu „whiffenpoofa”. Studenci Uniwersytetu Yale w publiczności zaadaptowali to słowo jako nazwę swojego chóru.

Kiedy jego sława na Broadwayu zaczęła blednąć, Cawthorn przeniósł się do Hollywood w 1927 roku i rozpoczął drugą, owocną karierę, występując w ponad 50 filmach, ostatni raz w 1942 roku. Zagrał Gremia w pierwszej dźwiękowej adaptacji „Poskromienia złośnicy” z 1929 roku, z udziałem Mary Pickford i Douglasa Fairbanksa; Schultza w „Gold Diggers of 1935”; oraz ojca Florenza Ziegfelda w „The Great Ziegfeld” (1936).

Cawthorn zmarł spokojnie 21 stycznia 1949 roku. Przeżyła go żona, aktorka Queenie Vassar.

Najważniejsze dzieła (Joseph Cawthorn)

Cała filmografia (Joseph Cawthorn)