(Gilles Servat)

Gilles Servat to francuski piosenkarz, urodzony w 1945 roku w Tarbes na południu Francji, w rodzinie wywodzącej się z regionu Nantes w Bretanii. Jest żarliwym promotorem kultury bretońskiej; śpiewa po francusku i bretońsku, a także w innych językach celtyckich. Był członkiem zespołu Héritage des Celtes pod kierownictwem Dana ar Braza. Jest również poetą i powieściopisarzem.

Wczesne dzieciństwo i lata nastoletnie spędził w okolicach Nantes i Cholet, po tym jak jego ojciec objął stanowisko szefa personelu w fabryce Ernault-Batignolles. W tym czasie ukształtował go wpływ Georges’a Brassensa i Léo Ferré, co przejawiło się nie tylko w jego twórczości, ale także w sposobie myślenia i reagowania na wydarzenia.

Po zdaniu baccalauréat z literatury studiował rzeźbę, malarstwo, rysunek i miedzioryt w École régionale des beaux-arts d'Angers, dążąc do zostania nauczycielem. Wzrost popularności sztuki konceptualnej skłonił go jednak do zmiany ścieżki zawodowej. Spędził następnie cztery lata w Angers i dwa w Paryżu, gdzie przez kilka miesięcy pracował w ORTF.

Pisanie zaczął w 1967 roku, aby móc swobodnie wyrażać siebie i tworzyć własny repertuar. W maju 1968 roku, po spotkaniu z Serge'em Bihanem z wyspy Groix, odkrył polityczne problemy Bretanii, dostrzegając paralelę do walk w Oksytanii, o których opowiedział mu przyjaciel. W wywiadzie opublikowanym w magazynie „Autrement” w 1979 roku stwierdził, że Paryż pozwolił różnym społecznościom mniejszości regionalnych na spotkania i nawiązywanie więzi. W 1969 roku spędził całe lato na wyspie Groix, występując tam, co stało się kluczowym momentem w jego relacji z Bretanią. Mieszkał tam wśród klasy robotniczej, przeczytał książkę „Ar en deulin” Yanna-Ber Kalloc'ha, zrozumiał swoje korzenie i postanowił o nich śpiewać. Po raz pierwszy spotkał Glenmora podczas występów w Chez Pouzoulic, wyspiarskiej kawiarni. Słynny bard dołączył do niego na scenie w kilku utworach, mówiąc po wszystkim: „Kto powiedział, że bardyzm umarł?”. Pod koniec lata wrócił do Paryża do pracy i regularnie występował w kawiarni La Ville de Guingamp (na Montparnasse), gdzie został odkryty przez właściciela Ti-Jos, który zaprosił go do gry w swoim lokalu.

Przez ponad dwa lata grał każdego wieczoru w Ti-Jos, miejscu spotkań Bretończyków mieszkających w Paryżu. To właśnie tam w 1970 roku po raz pierwszy zaśpiewał „La Blanche Hermine”. Życie w Paryżu sprawiło, że poczuł się bardziej Bretończykiem; stwierdził, że to tam odkrył swoją „bretońskość” (bretonnitude), co stało się inspiracją do utworu „Montparnasse blues”. Zaczął również uczyć się języka bretońskiego w stowarzyszeniu Kêr Vreizh. Porzucając karierę urzędnika w administracji PTT, został zawodowym muzykiem, motywowany odkryciem twórczości Alana Stivella. Gilles Servat wstąpił również do Goursez Vreizh. W 1972 roku przeprowadził się do Nantes.

Jego muzyka przywołuje obraz wyspy Groix u wybrzeży Morbihan.

Początkowo inspirował się twórczością bretońskich muzyków Glenmora i Alana Stivella. Utwór tytułowy z jego pierwszego albumu, „La Blanche Hermine” (Biała Gronomnica – narodowy emblemat Bretanii), stał się hymnem Bretończyków.

W latach 90. dołączył do zespołu Héritage des Celtes, prowadzonego przez Dana Ar Braza, w skład którego wchodziły najsłynniejsze nazwiska muzyki celtyckiej. ...

Źródło: Artykuł „Gilles Servat” z angielskiej Wikipedii, licencjonowany na zasadach CC-BY-SA 3.0.