(Denise Duval)

(Denise Duval) - znana z pracy przy takich projektach: «Meu Japão Brasileiro» (1964), «Meu Japão Brasileiro» (1964), «Meu Japão Brasileiro» (1964),

Denise Duval (23 października 1921 – 25 stycznia 2016) była francuską sopranistką, najbardziej znaną z wykonań dzieł Francisa Poulenca na scenie i w recitalach. W trakcie swojej międzynarodowej kariery Duval stworzyła role Thérèse w „Cycyśkach Tiréziasa” oraz Elle w „Ludzkim głosie”, a także odniosła sukces w roli Blanche de la Force w „Dialogach karmelitek”, pozostawiając nagrania tych oraz kilku innych swoich głównych ról.

Duval urodziła się w Paryżu i uczęszczała do Collège de Libourne, gdzie wystąpiła w sztuce Jeana Sarmenta „Najpiękniejsze oczy świata”. Jej ojciec, pułkownik, pozwolił jej zapisać się na zajęcia teatralne w Konserwatorium w Bordeaux, gdzie dostrzegł ją dyrektor Gaston Poulet i skierował na studia wokalne. W 1942 roku zadebiutowała w „Kawalerii rustykalnej” w Grand Théâtre de Bordeaux; jej Santuzza została opisana przez krytyka „Liberté du Sud-Ouest” jako „bolesna, gwałtowna, tragiczna”, co otworzyło jej drogę do innych głównych ról w Bordeaux.

W Paryżu przeżyła rozczarowanie podczas przesłuchania w Operze, lecz wkrótce została zaangażowana do Folies-Bergère, gdzie śpiewała w rewii, zdobywając większe doświadczenie sceniczne; później komentowała to słowami: „W Folies nauczyłam się wszystkiego!”. Podczas drugiej próby zdobycia stanowiska operowego Duval została zaangażowana do „Orła” (w którym nigdy nie wystąpiła), ale 5 marca 1947 roku zadebiutowała w Opéra-Comique w tytularnej roli w „Madama Butterfly”. W tym samym roku odkrył ją Poulenc; podczas prób do roli Cio-Cio-san kompozytor natychmiast rozpoznał w niej artystkę, której szukał do swojej pierwszej opery „Cycyśki Tiréziasa” w czerwcu tego roku. Przez resztę życia Poulenca ściśle z nim współpracowała.

Jej repertuar w Salle Favart przez ponad 20 lat obejmował m.in. rolę tytułną w „Angélique”, Périchole w „Karocy świętego sakramentu”, Giulietta w „Opowieściach Hoffmanna”, Concepción w „Hiszpańskiej godzinie”, Alexinę w „Królu mimo woli” oraz role w „Toscie”, „Cyganerii” (Musetta), „Pani Bovary” (Emma), „Manon” (Manon) oraz „Pelléasie i Mélisandzie” (Mélisande). Stworzyła również role Thérèse w „Cycyśkach Tiréziasa”, Franceski w „Tak młodych dziewcząt”, Valentine w „Byłś raz małym statkiem” oraz rolę tytułną w „Dolorès”. W 1960 roku zaś zaśpiewała rolę Madame Fabien we francuskiej premierze „Lotu nocnego” (Volo di notte) Luigiego Dallapiccoli.

W Operze Paryskiej śpiewała Salome w 1947 roku, a następnie Thaïs, Rosenn w „Królu Ys”, Porcję w „Kupcu weneckim” oraz występowała w „Szlachetnych Indiach”.

Poza Francją Duval śpiewała w Włoszech (La Scala), na Festiwalu w Edynburgu, w Teatro Colón w Buenos Aires oraz w Glyndebourne (Mélisande). W Monte Carlo w jej rolach znalazły się także Fata Morgana w „Miłości do trzech pomarańczy”, Musetta w „Cyganerii” oraz występ w „Medium”. Wśród jej występów w Ameryce znalazła się rola Thaïs w 1961 roku w Dallas Opera, pod batutą Nicoli Resigno i w reżyserii Franco Zeffirelliego. W Brukseli zaśpiewała role La femme i Concepción w pierwszej i trzeciej części potrójnego programu składającego się z „Lotu nocnego”, „Słowika” i „Hiszpańskiej godziny”.

W 1960 roku Poulenc napisał dla Duval cykl pieśni „Krótka słomka” (do wierszy Maurice'a Carême'a) – a dokładniej „po to, by mogła śpiewać go swojemu sześcioletniemu synowi” (choć to ona nie wykonała premiery) – a później, w 1961 roku, napisał dla niej również „Damę z Monte Carlo”. ...

Najważniejsze dzieła (Denise Duval)

Cała filmografia (Denise Duval)