Izrail Goldshtein
Fabryka
Reżyser (1),
Data urodzenia
1918-02-02
Izrail Goldshtein - Reżyser znany z pracy przy tego typu projektach: «A Farewell To Cinema» (1995), «Прощавай, кіно!» (1995), «Прощавай, кіно!» (1995), «Прощавай, кіно!» (1995),
Izrail Czałowicz (Czałowicz) Goldsztejn (2 lutego 1918 – 17 lutego 2003, Kijów) był radzieckim i ukraińskim operatorem filmowym oraz dokumentalistą. W 1988 roku otrzymał tytuł Zasłużonego Artysty Ukraińskiej SRR. Laureat Złotego Medalu Akademii Sztuk Ukrainy. Ludowy Artysta Ukrainy (2001).
Zapisał się do Kijewskiego Instytutu Filmowego, z którego później przeniósł się na wydział operatorski Wszechzwiązkowego Państwowego Instytutu Kinematografii (warsztat L. Kosmatowa), kończąc studia w 1939 roku.
W latach 1940–1941 pracował jako operator w Studiu Ukraińskiej Kroniki Filmowej.
Uczestniczył w II wojnie światowej i był członkiem grupy frontowych operatorów Centralnego Studia Filmu Dokumentalnego. Od stycznia 1942 roku należał do grupy filmowej Frontu Południowo-Zachodniego i Donieckiego. Od września 1942 do 1944 roku był członkiem grupy filmowej Frontu Stalingradzkiego i Centralnego. W latach 1944–1945 należał do grupy filmowej 1. Frontu Ukraińskiego.
Od 1945 do 1997 roku był operatorem i reżyserem w studiu Ukrkinochronika.
Od 1980 roku wykładał w Kijewskim Państwowym Instytucie Sztuk Teatralnych im. Karpenki-Karym.
Był członkiem Związku Filmowców ZSRR (od 1958 roku).
W późniejszych latach poruszał się z laską, a z powodu narastającego bólu przeszedł na wózek inwalidzki – jego staw biodrowy uległ zniszczeniu. W 1998 roku filmowcy i osoby życzliwe zebrali fundusze na operację, w wyniku której staw został zastąpiony sztucznym. Nawet po dziewięćdziesiątce nadal brał udział w zdjęciach filmowych.
Jego materiały kronikarskie zostały wykorzystane w filmach Aleksandra Dowżenki.
Władlen Kuzniecow nakręcił z nim niemal trzy dziesiątki filmów.
Zmarł w 2003 roku w Kijowie.
W 2001 roku studio Kijownaukfilm zrealizowało film dokumentalny na jego temat pt. „Pasażerowie ostatniego wieku” w reżyserii V. Olandera.
Zapisał się do Kijewskiego Instytutu Filmowego, z którego później przeniósł się na wydział operatorski Wszechzwiązkowego Państwowego Instytutu Kinematografii (warsztat L. Kosmatowa), kończąc studia w 1939 roku.
W latach 1940–1941 pracował jako operator w Studiu Ukraińskiej Kroniki Filmowej.
Uczestniczył w II wojnie światowej i był członkiem grupy frontowych operatorów Centralnego Studia Filmu Dokumentalnego. Od stycznia 1942 roku należał do grupy filmowej Frontu Południowo-Zachodniego i Donieckiego. Od września 1942 do 1944 roku był członkiem grupy filmowej Frontu Stalingradzkiego i Centralnego. W latach 1944–1945 należał do grupy filmowej 1. Frontu Ukraińskiego.
Od 1945 do 1997 roku był operatorem i reżyserem w studiu Ukrkinochronika.
Od 1980 roku wykładał w Kijewskim Państwowym Instytucie Sztuk Teatralnych im. Karpenki-Karym.
Był członkiem Związku Filmowców ZSRR (od 1958 roku).
W późniejszych latach poruszał się z laską, a z powodu narastającego bólu przeszedł na wózek inwalidzki – jego staw biodrowy uległ zniszczeniu. W 1998 roku filmowcy i osoby życzliwe zebrali fundusze na operację, w wyniku której staw został zastąpiony sztucznym. Nawet po dziewięćdziesiątce nadal brał udział w zdjęciach filmowych.
Jego materiały kronikarskie zostały wykorzystane w filmach Aleksandra Dowżenki.
Władlen Kuzniecow nakręcił z nim niemal trzy dziesiątki filmów.
Zmarł w 2003 roku w Kijowie.
W 2001 roku studio Kijownaukfilm zrealizowało film dokumentalny na jego temat pt. „Pasażerowie ostatniego wieku” w reżyserii V. Olandera.
W którym filmie Izrail Goldshtein zagrał najlepiej?
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
