(Paul-Émile Victor)

Paul-Émile Victor, urodzony jako Paul Eugène Victor 28 czerwca 1907 roku w Genewie i zmarły w 1995 roku, był uznanym na całym świecie logistykiem polarnym.

W dzieciństwie Paul-Émile Victor był harcerzem w górach Jury, a później podjął studia inżynierskie w École centrale de Lyon, a następnie w 1926 roku w Paryżu, gdzie studiował w Musée d'ethnographie du Trocadéro. W tym samym czasie uzyskał licencję pilota.

W styczniu 1934 roku w Akademii Nauk zwrócił się do jednej z wielkich postaci francuskich badań polarnych, komandora Jean-Baptiste'a Charcota, któremu przedstawił projekt wyprawy etnograficznej: badanie „Eskimosów” z Wschodniej Grenlandii oraz sprowadzenie do Europy informacji i przedmiotów ucieleśniających kulturę tej ludności, niedawno odkrytej przez Europejczyków. Charcot poparł przedsięwzięcie i sfinansował „Francuską Wyprawę 1934-35 na wschodnie wybrzeże Grenlandii”.

25 sierpnia 1934 roku Paul-Émile Victor zszedł z pokładu statku polarnego „Pourquoi-Pas?” w duńskiej osadzie Ammassalik, w towarzystwie antropologa Roberta Gessaina, geologa Michela Pereza i filmowca Freda Matter-Steveniers. „Czterech z Grenlandii” spędziło rok w terenie, zbierając cenne informacje od około 800 Eskimosów. Z podróży przywieźli 3500 eksponatów etnograficznych, nagrania dźwiękowe tradycyjnych pieśni, film etnologiczny oraz tysiące zdjęć. W 1935 roku w dzienniku „Paris-Soir” ukazał się nawet obszerny reportaż zatytułowany „Dwanaście miesięcy na lodzie”.

Wyruszył z nową misją o nazwie „TransGroenland 1936”, w której wraz z Robertem Gessainem, Michelem Perezem i Duńczykiem Eigilem Knuthem podjął się przekroczenia czapy lodowej Grenlandii z zachodu na wschód. Paul-Émile, który zyskał wśród Eskimosów z Kangerlussuatsiaq przydomek „Wittou”, zbadał lodowe obszary zaplecza Ammassalik, które do tej pory nie zostały naniesione na mapy.

W 1939 roku Paul-Émile zabrał swoich przyjaciół, biologów i lekarzy Michela oraz Raymonda Latarjet, w podróż po fińskiej, norweskiej i szwedzkiej Laponii. Po wybuchu wojny został przydzielony do ambasady Francji w Sztokholmie, zanim w październiku 1940 roku uzyskał fundusze na etnograficzną misję badawczą w Stanach Zjednoczonych i Ameryce Południowej. Wojna w Europie go dopadła i w 1942 roku wstąpił do amerykańskich sił powietrznych w stopniu kapitana.

W 1947 roku Rada Ministrów zatwierdziła „przeprowadzenie francuskich wypraw polarnych w rejonach Arktyki i Antarktydy”, powierzając etnologowi ich organizację. Przez prawie trzydzieści lat, między 1947 a 1976 rokiem, kierował „Francuskimi Wyprawami Polarnymi” – Misjami Paul-Émile'a Victora. W tym czasie poprowadził siedemnaście wypraw do Ziemi Adeli i czternaście na Grenlandię.

Po zostaniu delegatem generalnym Fundacji Ochrony Przyrody, w 1974 roku postanowił założyć Grupę Paul-Émile Victor, której celem była walka o obronę człowieka i środowiska. W 1977 roku, tuż po przejściu na emeryturę z administracji, przeniósł się z drugą żoną na polinezyjską wyspę, nad laguną Bora-Bora. To tam zmarł w 1995 roku w wieku 87 lat, nie bez wcześniejszego odbycia dwóch ostatnich wypraw w 1987 roku: jednej do Ziemi Adeli, a drugiej na Biegun Północny, w ramach wyprawy ultralekkimi samolotami (ULM) z Nicolasem Hulotem i Hubertem de Chevigny.