(Monique Watteau)

Alika Lindbergh (urodzona jako Monique Dubois, 23 grudnia 1929), znana powszechnie pod swoim dawnym nazwiskiem Monique Watteau, jest belgijską artystką i pisarką literatury fantasy.

Watteau urodziła się jako Monique Dubois w Liège 23 grudnia 1929 roku. Jej ojcem był Hubert Dubois, dramaturg i poeta związany z surrealizmem.

Watteau studiowała malarstwo i rysunek w Académie royale des beaux-arts de Liège, a następnie udała się do Królewskiego Konserwatorium w Liège, aby studiować teatr. W wieku dwudziestu lat opuściła Belgię i wyjechała do Paryża, gdzie poznała belgijskiego naukowca Bernarda Heuvelmansa, słynącego z prac z zakresu kryptozoologii. W 1951 roku wystąpiła pod imieniem i nazwiskiem Monique Watteau w filmie Jeana Anouilha „Dwa pensy fiołków”. Pracowała również jako modelka fotograficzna.

Pierwsza powieść Watteau, „La colère végétale”, została opublikowana w 1954 roku. Krytycy uznali ją za uderzający debiut literacki; Albert-Marie Schmidt napisał, że Watteau stworzyła „nowy rodzaj fantastyki” (un nouveau fantastique). Podobno była brana pod uwagę przy przyznawaniu nagród Prix Goncourt i Prix Femina, jednak w 1954 roku została wykluczona z walki o tę drugą nagrodę, gdy jury dowiedziało się, że pozowała do aktów.

Kolejne powieści, „La nuit aux yeux de bête” (1956), „L'ange à fourrure” (1958) oraz „Je suis le ténébreux” (1962), ugruntowały jej reputację jako jednej z czołowych francuskojęzycznych pisarek fantasy dwudziestego wieku. Jej twórczość charakteryzuje się zmysłowością wyrazu oraz tematyką ekologiczną, taoistyczną i surrealistyczną. Pisarka Anne Richter opisała powieści Watteau jako reprezentatywne przykłady feminizmu w fantastyce XX wieku.

Trzy pierwsze powieści zostały napisane pod nazwiskiem Monique Watteau; w czwartej podała się jako Monique-Alika Watteau. Po jej publikacji całkowicie zrezygnowała z imienia Monique, posługując się nazwiskiem Alika Watteau, a później Alika Lindbergh.

Po opublikowaniu czterech powieści poświęciła się zawodowo malarstwu. Jej dorobek malarski obejmuje znaczący korpus sztuki kryptozoologicznej, w tym pracę jako główna ilustratorka książek Bernarda Heuvelmansa. Gdy rysownik Hergé, przygotowując „Kajka i Kokosza w Tybecie”, poprosił Heuvelmansa o szczegóły na temat yeti, Watteau dostarczyła mu „graficzną rekonstrukcję” stworzenia do celów referencyjnych.

W latach 70. Watteau opublikowała dwie nowe książki: „Nous sommes deux dans l'Arche” oraz „Quand les singes hurleurs se tairont”. W 2002 roku wydała utwór autobiograficzny „Le testament d'une fée”.

Watteau działała również jako aktywistka na rzecz praw zwierząt. Na początku lat 90. była prezesem Cercle national pour la défense de la vie, de la nature, et de l'animal (CNDVNA), grupy rzeczniczej na rzecz ochrony przyrody w ramach francuskiego Frontu Narodowego.

Heuvelmans był pierwszym mężem Watteau; rozwiedli się w 1961 roku, lecz pozostali przyjaciółmi i współpracownikami. Według jej autobiografii, w latach 1961–1967 Watteau była w związku z aktorem Yulem Brynnerem. To po tym romansie zmieniła imię na Alika, którego ona i Brynner używali jako jej „nom d'amour”.