(Larry Parks)

(Larry Parks) - znany z pracy przy tego typu projektach:

Samuel Klausman Lawrence Parks urodził się 13 grudnia 1914 roku w Olathe w stanie Kansas, w rodzinie pochodzenia niemieckiego i irlandzkiego. Dzieciństwo spędzone w Joliet w stanie Illinois upłynęło mu pod znakiem licznych chorób, w tym gorączki reumatycznej, którym przeciwstawił się dzięki ćwiczeniom fizycznym i ogromnej sile woli. Studiując nauki przyrodnicze na Uniwersytecie Illinois, planował zostać lekarzem, jednak plany te legły w gruzach, gdy – ku przerażeniu rodziców – odkrył w sobie pasję do teatralnych występów studenckich. Zaczął pojawiać się w objazdowych spektaklach, a następnie przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie początkowo pracował jako bileter w Carnegie Hall i przewodnik w Radio City. Po udziale w kilku letnich produkcjach teatralnych, w 1937 roku zadebiutował na Broadwayu w niepozornej, małej roli w przedstawieniu „Golden Boy” w wystawieniu Group Theatre. Nawiązując bliskie relacje z tą grupą, dopiero zaczynał budować swoje portfolio w takich sztukach jak „All the Living”, „My Heart's in the Highlands” i „Pure in Heart”, gdy z powodu śmierci ojca musiał wrócić do domu w Illinois.

Przez pewien czas pracował w Chicago jako inspektor wagonów Pullman w New York Central Railroad, dopóki perspektywa roli filmowej nie skłoniła go do ponownego skierowania swoich aktorskich dążeń ku Los Angeles. Choć kontrakt filmowy nie doszedł do skutku, Larry pozostał w L.A., wiążąc koniec z końcem dzięki pracy przy budowlance. Studio Columbia zainteresowało się początkującym aktorem i po pomyślnym teście ekranowym podpisało z nim kontrakt w 1941 roku. Pozostał tam przez dziewięć lat. Jego kariera rozwijała się powoli; pierwszym małym krokiem była epizodyczna rola w filmie „Mystery Ship” (1941). Czas jednak nie wpłynął na zwiększenie tempa ani jakości jego produkcji. Albo obsadzano go w dziwnych rolach, jak choćby w roli Indianina u boku egzotycznej Yvonne De Carlo w „The Deerslayer” (1943), albo całkowicie go pomijano, czyniąc współgwiazdą zapomnianych dzieł, takich jak „The Black Parachute” (1944), „Sergeant Mike” (1944) czy „She's a Sweetheart” (1944). Współpraca z Group Theatre w Nowym Jorku doprowadziła do przypadkowego poznania aktorki musicalowej Betty Garrett, z którą w 1944 roku zawarł związek małżeński. Larry osiadł już wtedy w Hollywood, ale Betty była wówczas gwiazdą Broadwayu. Ostatecznie MGM zaoferowało jej kontrakt i przeniosła się do Los Angeles, by dołączyć do męża. Para miała dwoje dzieci, z których jedno, Andrew Parks, został utalentowanym aktorem. Ich drugi syn, Garrett Parks, był kompozytorem filmu „Diamond Men” (2000). Larry otrzymał nominację do Oscara za rolę Jolsona (którą pierwotnie oferowano Jamesowi Cagneyowi i Danny'emu Thomasowi) i liczył na kolejne, równie wymagające role. Jego nadzieje zostały jednak przekreślone, gdyż studio nadal obsadzało go chaotycznie w łagodnych komediach i przygodowych filmach o szermierzach. Poza komercyjnym sukcesem sequela „Jolson Sings Again” (1949), większość filmów Larry'ego nie była godna jego ewidentnego talentu. Aby nieco to zrekompensować, odnalazł ujście dla swojej kreatywności w letnich teatrach, a wraz z Betty stworzyli udany numer wodewilowy, którego trasa występów zakończyła się w londyńskim Palladium.

Po ukończeniu zdjęć do filmu „Love Is Better Than Ever” (1952) z Elizabeth Taylor, wybuchł skandal polityczny, który odebrał mu wszelkie szanse na grę w filmach. Jako jedna z wielu ofiar hollywoodzkiej „czarnej listy”, został zmuszony do zakończenia współpracy z wytwórnią Columbia, po czym wraz z Betty, której kariera również ucierpiała, udał się do Europy w poszukiwaniu pracy.

Najważniejsze dzieła (Larry Parks)

Cała filmografia (Larry Parks)