(Esther Duflo)

Esther Duflo Banerjee, FBA (ur. 25 października 1972) jest francusko-amerykańską ekonomistką, profesorem w zakresie zwalczania ubóstwa i ekonomii rozwoju w Massachusetts Institute of Technology (MIT). Jest współzałożycielką i współdyrektorką Abdul Latif Jameel Poverty Action Lab (J-PAL), utworzonego w 2003 roku. W 2019 roku otrzymała wspólnie z Abhijitem Banerjeem i Michaelem Kremerem Nagrodę Nobla w dziedzinie nauk ekonomicznych „za ich eksperymentalne podejście do zwalczania globalnego ubóstwa”.

Duflo jest współpracownikiem badawczym National Bureau of Economic Research (NBER), członkiem zarządu Bureau for Research and Economic Analysis of Development (BREAD) oraz dyrektorką programu ekonomii rozwoju w Centre for Economic Policy Research. Jej badania koncentrują się na zagadnieniach mikroekonomicznych w krajach rozwijających się, w tym na zachowaniach gospodarstw domowych, edukacji, dostępie do finansowania, zdrowiu oraz ewaluacji polityki gospodarczej. Wspólnie z Abhijitem Banerjeem, Deanem Karlanem, Michaelem Kremerem, Johnem A. Listem i Sendhilem Mullainathanem była jedną z głównych osób promujących eksperymenty terenowe jako istotną metodologię odkrywania związków przyczynowo-skutkowych w ekonomii. Razem z Abhijitem Banerjeem napisała książki „Poor Economics” (Uboga ekonomia) oraz „Good Economics for Hard Times” (Dobra ekonomia na trudne czasy), opublikowane odpowiednio w kwietniu 2011 i listopadzie 2019 roku. Według Open Syllabus Project, Duflo jest siódmym najczęściej cytowanym autorem w sylabusach akademickich kursów ekonomii.

Duflo urodziła się w 1972 roku w Paryżu jako córka pediatry Violaine Duflo i profesora matematyki Michela Duflo. W dzieciństwie Esther jej matka często brała udział w medycznych projektach humanitarnych.

Po ukończeniu programu B/L w Classes préparatoires w Lycée Henri-IV, Duflo rozpoczęła studia licencjackie w École normale supérieure w Paryżu, planując studiować historię, którą interesowała się od dzieciństwa. Na drugim roku zaczęła rozważać karierę w służbie cywilnej lub polityce. Od 1993 roku spędziła dziesięć miesięcy w Moskwie. Uczyła tam języka francuskiego i pracowała nad pracą z historii, w której opisywała, jak Związek Radziecki „wykorzystywał wielkie place budowy, takie jak stalingradzka fabryka traktorów, do celów propagandowych i jak wymogi propagandowe zmieniały rzeczywisty kształt tych projektów”. W Moskwie pracowała również jako asystentka badawcza francuskiego ekonomisty powiązanego z Bankiem Centralnym Rosji, a niezależnie dla Jeffreya Sachsa, amerykańskiego ekonomisty doradzającego rosyjskiemu ministrowi finansów. Doświadczenia zdobyte na tych stanowiskach badawczych doprowadziły ją do wniosku, że „ekonomia ma potencjał jako dźwignia działania w świecie” i że może ona zaspokoić swoje ambicje akademickie, robiąc jednocześnie „rzeczy, które mają znaczenie”. ...

Źródło: Artykuł „Esther Duflo” z angielskiej Wikipedii, licencjonowany na podstawie CC-BY-SA 3.0.