(Eric Escoffier)

(Eric Escoffier) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Faces Nord» (1987), «Faces Nord» (1987), «The Death Zone» (1996), «La Zone De La Mort» (1996), «Qomolangma» (1984),

Éric Escoffier był francuskim alpinistą, urodzonym 9 sierpnia 1960 roku w L'Arbresle we Francji, który zginął w górach, na Broad Peaku, 29 lipca 1998 roku w Pakistanie.

„Escoff”, gimnastyk z wykształcenia, który przekwalifikował się na wspinaczkę, był pionierem i jednym z liderów pokolenia, które na nowo odkrywało wielkie szlaki Alp, skracając czasy przejść dwu-, trzy- lub czterokrotnie i łącząc jednocześnie w ciągu jednego dnia kilka głównych tras dzięki wykorzystaniu lotni lub paralotni. Należał do pokolenia, z którego obecnie pozostało niewielu, a które na początku lat 80. uprawiało alpinizm „ekstremalny”, wykonując tak ogromny skok naprzód, że niektórzy zastanawiają się dziś, czy świat zdążył po nim nadrobić zaległości. W wieku 25 lat, wraz z Christophe'em Profitem, stał się gwiazdą wymagającego systemu. Sceną tego starcia, odbywającego się w cieniu sponsorów i helikopterów, była zimowa trylogia. Na początku marca 1987 roku Profit odniósł sukces tam, gdzie Escoffier poniósł porażkę – ten ostatni zgubił się na północnej ścianie Eigeru, gdzie odmówił przeprowadzenia wcześniejszego rekonesansu.

Escoffier nieustannie wymyślał nowe wyzwania: zdobywanie szczytów seryjnie, udział w rajdzie w Monako, loty lotnią i paralotnią czy wspinaczkę solo... W 1985 roku, spośród wielu swoich wyczynów, zdołał zdobyć trzy ośmiotysięczniki w Himalajach: Gasherbrum II (8 035 m), Broad Peak (8 068 m) oraz K2 (pierwszy sukces Francuzów, 8 611 m).

Przede wszystkim jednak życie Erica Escoffiera, entuzjasty wyścigów samochodowych, zmieniło się sześć miesięcy później, 18 września 1987 roku, kiedy jego samochód dachował w wąwozach Arly, co doprowadziło do hemiplegii trwającej ponad sześć miesięcy. Siłą woli, dzięki – jak twierdził – nawykowi do intensywnych treningów, Escoffier walczył z tą niepełnosprawnością, słowem, którego do niedawna odmawiał wypowiedzenia. Na nowo nauczył się chodzić, przetrwał dwa kolejne poważne wypadki: upadek z paralotni (w 1988 roku) oraz wpadnięcie w szczelinę na Mont Blanc (w 1996 roku). Pokonywał setki kilometrów na rowerze górskim, jednak chodzenie po nierównym terenie (piargach, mieszankach skalno-lodowych czy głębokim śniegu) było dla niego nieustanną walką. Miał dwoje dzieci w wieku 8 i 10 lat i wraz z nową partnerką spodziewał się trzeciego w grudniu.

Nie chcąc pogodzić się z życiem w zapomnieniu, postawił przed sobą niezwykle ambitne wyzwanie, łączące wszystkie ówczesne modne cele: chciał zdobyć czternaście ośmiotysięczników, najwyższe szczyty siedmiu kontynentów (wliczając Arktykę i Antarktydę) oraz dotrzeć do obu biegunów do roku 2000. Zdobywając McKinley, Kilimandżaro, Aconcaguę, a przede wszystkim w zeszłym wrześniu Cho Oyu (8 201 m), odnalazł radość z dawnych pasji. Wraz ze swoją partnerką, Pascale Bessière, zaginął podczas próby wejścia na Broad Peak 29 lipca 1998 roku. Polski himalaista, Piotr Pustelnik, widział ich po raz ostatni na grani szczytowej podczas bardzo silnego wiatru. Dzień wcześniej spędzili noc bez sprzętu biwakowego w jamie śnieżnej wykopanej na wysokości 7 700 metrów, pod przełęczą prowadzącą do rampy szczytowej. „Nic nie jest niemożliwe” – lubił powtarzać Éric Escoffier każdemu, kto chciał go słuchać.

Najważniejsze dzieła (Eric Escoffier)

Cała filmografia (Eric Escoffier)