Riz Ortolani (Riz Ortolani)

Riz Ortolani (Riz Ortolani) - Kompozytor muzyki oryginalnej, Dyrygent, Muzyka znany z pracy przy tego typu projektach: «One on Top of the Other» (1969), «Jedna na drugiej» (1969), «Cannibal Holocaust» (1980), «Nadzy i rozszarpani» (1980), «Old Shatterhand» (1964),

Riziero „Riz” Ortolani (25 marca 1926 – 23 stycznia 2014) był włoskim kompozytorem muzyki filmowej. Ortolani stworzył oprawę muzyczną do ponad 300 filmów, pracując głównie w ramach włoskich gatunków takich jak Mondo, Giallo oraz Spaghetti Western. Ortolani komponował również do wielu hollywoodzkich produkcji, a niektóre z jego utworów zostały wykorzystane w takich filmach jak „Drive” i „Django”. Jego najsłynniejszą kompozycją jest utwór „More”, napisany do głośnego filmu „Mondo Cane”. Utwór ten zdobył w 1964 roku nagrodę Grammy w kategorii najlepszego motywu instrumentalnego i został nominowany do Oscara dla najlepszej oryginalnej piosenki podczas 36. ceremonii wręczenia nagród Akademii. Piosenka została później wykonana m.in. przez Franka Sinatrę, Kaia Windinga, Andy’ego Williamsa oraz Roya Orbisona.

Ortolani urodził się 25 marca 1926 roku w Pesaro we Włoszech. Był najmłodszym z sześciorga dzieci. Ojciec Ortolaniego, pracownik poczty, podarował synowi skrzypce w wieku 4 lat. Później, po kontuzji łokcia w wypadku samochodowym, Ortolani przeszedł na flet. Studiował w Konserwatorium Stanowym Muzyki im. Gioachino Rossiniego w rodzinnym Pesaro, po czym w 1948 roku przeniósł się do Rzymu, gdzie znalazł zatrudnienie w orkiestrze RAI. Choć chronologia nie jest do końca jasna, prawdopodobnie służył również jako muzyk w orkiestrze włoskich sił powietrznych, założył zespół jazzowy i przyjechał do Stanów Zjednoczonych jako muzyk jazzowy do Hollywood – wszystko to jeszcze przed skomponowaniem muzyki do swojego pierwszego filmu.

W 1956 roku Ortolani ożenił się z Katyną Ranieri.

Na początku lat 50. Ortolani był założycielem i członkiem znanej włoskiej grupy jazzowej. Jedną z jego wczesnych ścieżek dźwiękowych była muzyka do pseudodokumentu „Mondo Cane” z 1962 roku w reżyserii Paolo Cavary i Gualtiero Jacopettiego, za którego główny utwór tytułowy „More” otrzymał nagrodę Grammy i nominację do Oscara w kategorii najlepsza piosenka. Sukces ścieżki dźwiękowej do „Mondo Cane” sprawił, że Ortolani zaczął komponować muzykę do filmów w Anglii i Stanach Zjednoczonych, takich jak „Żółty Rolls-Royce” (1964), „Szpieg z zimnym nosem” (1966), „Największa paczka dla wszystkich” (1968) oraz „Buona sera, Mrs. Campbell” (1968). Stworzył również muzykę do filmu „Akta Valachiego” z 1972 roku w reżyserii Terence'a Younga, w którym wystąpił Charles Bronson.

Ortolani skomponował całość lub część muzyki do ponad 200 filmów, w tym do niemieckich westernów, takich jak „Stary Shatterhand” (1964), a także do licznej serii włoskich gialli, spaghetti westernów, filmów szpiegowskich (eurospy), filmów eksploatacyjnych oraz filmów mondo. Wśród nich znajdują się: „Il Sorpasso” (1962), „Zamek krwi” (1964), „Africa Addio” (1966), „Dzień gniewu” (1967), „Anzio” (1968), „Ucieczka McKenziego” (1970), „Ekipa łowiecka” (1971), „Powód, by żyć, powód, by umrzeć” (1972), „Siedem zakrwawionych orchidei” (1972), „Piąty muszkieter” (1979), „Z piekła do zwycięstwa” (1979), kontrowersyjne filmy Ruggero Deodato „Holokaust kanibali” (1980) i „Dom na skraju parku” (1980) oraz pierwsze serie „La piovra” (1984). W późniejszych latach komponował muzykę do wielu filmów włoskiego reżysera Pupiego Avatiego.

Jego muzyka pojawiła się na ścieżkach dźwiękowych gier i filmów, takich jak „Grand Theft Auto: London 1969” (1999), „Kill Bill: Vol. 1” (2003), „Kill Bill: Vol. 2” (2004), „Drive” (2011) oraz „Django” (2012).

W 2013 roku otrzymał nagrodę za całokształt twórczości od World Soundtrack Academy.

Ortolani zmarł 23 stycznia 2014 roku w Rzymie w wieku 87 lat.

Najważniejsze dzieła Riz Ortolani (Riz Ortolani)

Cała filmografia Riz Ortolani (Riz Ortolani)