(Didier Lafond)

(Didier Lafond) - Pierwszy asystent reżysera znany z pracy przy tego typu projektach: «Extreme Ops» (2002), «Extremiści» (2002),

Didier Lafond, pochodzący z Chamonix-Mont-Blanc, gdzie do dziś mieszka, był pionierem alternatywnych filmów sportowych na początku lat 80. Skupiał się na takich dyscyplinach jak skiing freestyle, wspinaczka i skoki spadochronowe, które sam również uprawiał. W 1981 roku wyreżyserował „Skieur rêveur” (Śniący narciarz) – pierwszy w historii krótkometrażowy film o monoskiingu wyemitowany w telewizji. Był również reżyserem licznych filmów o sportach ekstremalnych emitowanych w okresie świetności „La Nuit de la Glisse” (Nocy Poślizgu) od 1982 do 1987 roku; wymieniając tylko niektóre: „Ski Symphonie” (Symfonia Narciarska), „Opéra Blanc” (Biała Opera), „Juste pour le plaisir” (Tylko dla przyjemności), „La Créature du Professeur Glissenstein” (Stwór profesora Glissensteina). Świadectwem jego talentu jest około sześćdziesięciu nagród zdobytych na festiwalach na całym świecie; żaden inny reżyser nie osiągnął dotąd takiego wyniku w kinie sportowym, a on sam stał się globalnym ambasadorem francuskich filmów sportowych.

Jednak to legendarny „Apocalypse Snow”, nakręcony przez Didiera w 1983 roku z udziałem snowboardzisty Régisa Rollanda, odcisnął niezatarte piętno i stał się światowym hitem. Ten obecnie kultowy klasyk, wydany w 1984 roku, po raz pierwszy zaprezentował snowboarding na ekranie. Film ten wpływał na kolejne pokolenia snowboardzistów aż do dziś i pomógł w globalnym rozwoju tej dyscypliny. „Apocalypse Snow” zdobył siedem międzynarodowych nagród, a niewiele filmów sportowych zapisało się w pamięci tak trwale. Dwadzieścia pięć lat później Didier wyznaczył sobie nowy cel: stworzenie filmu „Apocalypse Snow: The Return” z udziałem najwybitniejszych riderów świata. Zdjęcia do tego krótkiego metrażu trwały od 2007 do 2008 roku, a oficjalna premiera odbyła się jesienią 2008 roku.

Okres amerykański

Didier podróżował po świecie u boku najwybitniejszych odkrywców i najbardziej utytułowanych sportowców, takich jak Mike Horn, Boivin, Profit, Gouvy czy Patrick de Gayardon. Przez pewien czas przebywając na emigracji w Stanach Zjednoczonych, współpracował z Patrickiem de Gayardonem przy reklamie marki Reebok w 1994 roku. Było to w tamtym czasie wydarzenie bez precedensu, gdyż w spocie Patrick de Gayardon skakał ze spadochronem (wykonując swobodny spadek z deską surfingową). Reklama ta okazała się przełomowa, zapoczątkowując trend reklamowania sportów ekstremalnych w USA – na rynku, który stał się ogromny. Korzystając z sukcesu, Didier podjął się szerokiego wachlarza projektów filmowych: krótkich i średniometrażowych form, pełnometrażowych filmów jako reżyser drugiej jednostki (second unit director), seriali telewizyjnych oraz reklam dla różnorodnych klientów, od marek narciarskich i kosmetycznych, aż po amerykańskie siły powietrzne (US Air Force). Nadal płynąc na fali świata sportów ekstremalnych, Didier był pierwszym Francuzem, który sprzedał serial telewizyjny do Stanów Zjednoczonych – mowa o koprodukcji serialu o sportach ekstremalnych „Extreme” dla Universal ABC.

Dzięki międzynarodowej renomie pracował przy licznych filmach pełnometrażowych, pełniąc funkcję reżysera drugiej jednostki i choreografa kaskaderskiego. Wśród nich znalazły się: „Terminal Velocity” (Prędkość terminalna, 1994) z Charlie Sheenem i Nastassją Kinski, „The Extremist” (Ekstremista, 2002) w reżyserii Christiana Duguais, „Origin of Evil”, „Snowboarders” (2003) w reżyserii Oliasa Barco z Nicolasem Duvauchelle’em, a na koniec „Bridget Jones 2” (2004) z Renée Zellweger i Hugh Grantem.

Najważniejsze dzieła (Didier Lafond)

Cała filmografia (Didier Lafond)