Florence Bates (Florence Bates)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Florence Bates (urodzona jako Florence Rabe, 15 kwietnia 1888 – 31 stycznia 1954) była amerykańską aktorką filmową i teatralną, specjalizującą się w rolach charakterystycznych; często wcielała się w postacie dostojnych dam w rolach drugoplanowych.

Jej droga do aktorstwa była kręta. Posiadała dyplom z matematyki i uczyła w szkole aż do zamążpójścia, po czym została pierwszą kobietą-prawnikiem w Teksasie. Następnie pracowała jako dwujęzyczna komentatorka radiowa. Gdy jej mąż stracił majątek, wspólnie otworzyli piekarnię w Los Angeles.

W połowie lat 30. Bates przeszła przesłuchanie i otrzymała rolę panny Bates w adaptacji „Emmy” Jane Austen w Pasadena Playhouse. Kiedy zdecydowała się kontynuować współpracę z grupą teatralną, zmieniła swój pseudonim artystyczny na imię i nazwisko pierwszej postaci, którą zagrała na scenie. W 1939 roku poznała Alfreda Hitchcocka, który obsadził ją w pierwszej głównej roli ekranowej – jako próżną wdowę, panią Van Hopper, w filmie „Rebecca” (1940).

W ciągu kolejnych trzynastu lat Bates wystąpiła w ponad sześćdziesięciu filmach. Wśród jej kreacji kinowych znajdują się role w takich produkcjach jak „Kitty Foyle”, „Love Crazy”, „Księżyc i sześć pensów”, „Pan Szczęściarz”, „Niebo może poczekać”, „Lullaby of Broadway”, „Mister Big”, „Since You Went Away”, „Kismet”, „Saratoga Trunk”, „Tajemne życie Waltera Mitty”, „Winter Meeting”, „I Remember Mama”, „Portret Jennie”, „List do trzech żon”, „W wielkim mieście” oraz „Nędznicy”. W telewizji Bates miała stałą rolę w „The Hank McCune Show” oraz występowała gościnnie w serialach „Kocham Lucy”, „My Little Margie”, „I Married Joan” oraz „Our Miss Brooks”.