(Rondò Veneziano)

Rondò Veneziano to włoska orkiestra kameralna specjalizująca się w muzyce barokowej. Zespół gra na instrumentach z epoki, lecz włącza do swojego składu rockową sekcję rytmiczną, składającą się z syntezatora, gitary basowej i perkusji. Orkiestrą kieruje Maestro Gian Piero Reverberi, który jest jednocześnie głównym kompozytorem wszystkich oryginalnych utworów Rondò Veneziano. Niezwyczajny dodatek nowoczesnych instrumentów, bardziej pasujących do jazzu, w połączeniu z aranżacjami i oryginalnymi kompozycjami Reverberiego, zaowocował na przestrzeni lat wystawnymi, nowatorskimi wersjami dzieł klasycznych. Podczas tras koncertowych muzycy – w większości kobiety – podkreślają barokowy efekt, występując w strojach i fryzurach z epoki.

W pierwszej dekadzie działalności orkiestra wydawała albumy zawierające wyłącznie oryginalne kompozycje w stylu barokowego rondò, czyli „utworu muzycznego opartego na przeplataniu się głównego, powracającego tematu z kontrastującymi epizodami”.

W późniejszych latach, obok wielu nowych i oryginalnych albumów kontynuujących unikalny styl i tradycję Rondò stworzoną przez Gian Piero Reverberiego, zespół przeniósł swoją fuzję instrumentów klasycznych i współczesnych na kilka albumów poświęconych wielkim kompozytorom tradycji klasycznej i barokowej.

W wywiadzie Maestro Reverberi powiedział o brzmieniu Rondò Veneziano: „Muzyka Rondò Veneziano jest przede wszystkim pozytywna. Nawet gdy wydaje się smutna, nigdy taka nie jest. Zawsze jest pozytywna w tym sensie, że na końcu zawsze czeka dobra przyszłość. Myślę więc, że powodem sukcesu jest to, że jest to muzyka, przy której nie trzeba myśleć negatywnie ani czuć się źle, a jeśli już się tak czujemy, powinna ona skłonić nas do pozytywnego myślenia”.

W Włoszech ich debiutancki album „Rondò veneziano” (1980) dotarł do 1. miejsca na liście Germano Ruscitto i 3. miejsca na liście Musica e Dischi. W Niemczech zajął 32. miejsce, sprzedając się w nakładzie ponad 50 000 egzemplarzy. Album „La Serenissima” (1981) osiągnął 10. miejsce na liście Germano Ruscitto i 8. miejsce na liście Musica e Dischi. Album „Scaramucce” (1982) zajął 15. miejsce na liście Germano Ruscitto i 14. miejsce na liście Musica e Dischi we Włoszech oraz 33. miejsce w Niemczech. Album „Venezia 2000” (1983) dotarł do 3. miejsca na liście Musica e Dischi we Włoszech i 2. miejsca w Niemczech.

Wersja utworu „La Serenissima” (temat z albumu „Venice in Peril”) została wydana w Wielkiej Brytanii jako singiel i w październiku 1983 roku dotarła do 58. miejsca na brytyjskiej liście przebojów singli. Utwór ten był wówczas szeroko wykorzystywany przez telewizję BBC jako czołówka programu „Hospital Watch”. Później pojawił się na światowym sukcesie albumie „Venice in Peril”, wydanym w ramach międzynarodowej kampanii na rzecz ratowania Wenecji przed zatonięciem w lagunie. Reedycja albumu „Venice in Peril” dotarła do 34. miejsca w Wielkiej Brytanii.

Do utworu „La Serenissima” powstał animowany teledysk.

W 1985 roku zespół stworzył ścieżkę dźwiękową do filmu „Not Quite Jerusalem” (znanego w Stanach Zjednoczonych jako „Not Quite Paradise”). Ścieżka ta była opracowaniem wielu oryginalnych utworów z albumów „Venice in Peril” oraz „The Genius of Venice”.

Od momentu założenia w 1979 roku orkiestra wydała 70 albumów.