Joan Fontaine (Joan Fontaine)

Joan de Beauvoir de Havilland (22 października 1917 – 15 grudnia 2013), znana zawodowo jako Joan Fontaine, była angielsko-amerykańską aktorką, najbardziej zapamiętaną dzięki głównym rolom w hollywoodzkich filmach z okresu „Złotej Ery”. Urodziła się w Tokio w Japonii, w tzw. osiedlu międzynarodowym. Jej ojciec był brytyjskim rzecznikiem patentowym z dochodową praktyką w Japonii, jednak ze względu na nawracające dolegliwości Joan i jej starszej siostry, Olivii de Havilland, rodzina przeprowadziła się do Kalifornii z nadzieją na poprawę ich stanu zdrowia. Pani de Havilland wraz z córkami osiedliły się w Saratoga, podczas gdy ojciec wrócił do pracy w Japonii. Rodzice Joan nie rozumieli się i wkrótce potem rozwiedli. Pani de Havilland pragnęła zostać aktorką, lecz jej marzenia zostały ukrócone po wyjściu za mąż; teraz jednak miała nadzieję przekazać tę pasję Olivii i Joan.

Podczas gdy Olivia rozwijała karierę teatralną, Joan wróciła do Tokio, gdzie uczęszczała do amerykańskiej szkoły. W 1934 roku powróciła do Kalifornii, gdzie jej siostra zdążyła już zdobyć uznanie na scenie. Joan również dołączyła do grupy teatralnej w San Jose, a następnie w Los Angeles, by spróbować tam swojego szczęścia. Po przeprowadzce do L.A. przyjęła imię i nazwisko Joan Burfield, ponieważ nie chciała konkurować z Olivią, która posługiwała się nazwiskiem rodzinnym. Przeszła casting w MGM i otrzymała małą rolę w filmie „No More Ladies” (1935), jednak niemal nie została zauważona i przez półtora roku pozostawała bez pracy. W tym czasie mieszkała z Olivią, która odnosiła znacznie większe sukcesy filmowe.

W 1937 roku, występując już jako Joan Fontaine, otrzymała lepszą rolę Trudy Olson w filmie „You Can't Beat Love” (1937), a następnie niepodpisany w napisach udział w „Quality Street” (1937). Choć przez kolejne dwa lata grała w coraz lepszych produkcjach, wciąż pragnęła czegoś więcej. W 1940 roku otrzymała swoją pierwszą nominację do Oscara za rolę w filmie „Rebecca” (1940). Choć uważała, że powinna wygrać (przegrała z Ginger Rogers za rolę w „Kitty Foyle”), stała się już uznaną postacią w środowisku hollywoodzkim. Ponownie została nominowana do Oscara za rolę Liny McLaidlaw Aysgarth w filmie „Podejrzenie” (1941) i tym razem statuetkę zdobyła.

Joan kręciła jeden film rocznie, starannie dobierając role. W 1942 roku wystąpiła w dobrze przyjętym filmie „This Above All” (1942). W roku następnym pojawiła się w „The Constant Nymph” (1943). Po raz kolejny została nominowana do Oscara, lecz tym razem przegrała z Jennifer Jones za rolę w „Pieśni o Bernardette” (1943). Można było już wówczas stwierdzić, że stała się bardziej znana od swojej starszej siostry, a wkrótce powstało więcej wartościowych filmów z jej udziałem. W 1948 roku przyjęła drugą po Bingu Crosby pozycję w napisach w filmie „Walc cesarza” (1948).

Joan zrobiła sobie przerwę w 1949 roku, po czym powróciła w 1950 roku w filmach „September Affair” (1950) i „Born to Be Bad” (1950). W 1951 roku zagrała w produkcji studia Paramount pt. „Darling, How Could You!” (1951), która okazała się klapą zarówno dla niej, jak i dla studia, a po niej nastąpiły kolejne słabsze produkcje. Przez pewien czas nieobecna na wielkim ekranie, występowała w telewizji oraz w teatrach kolacyjnych. Zagrała również w wielu dopracowanych sztukach na Broadwayu, takich jak „Forty Carats” czy „Lew w zimie”. Jej ostatnim wystąpem w kinie był film „Czarownice” (1966), a ostatnim przed kamerami „Good King Wenceslas” (1994). Bez wątpienia pozostaje trwałą ikoną kina.