(El Hadj M'hamed El Anka)

(El Hadj M'hamed El Anka) - , Sound, Music znany z pracy przy tego typu projektach: «Le Ciel, les Oiseaux et... ta mère !» (1999), «Le Ciel, les Oiseaux et... ta mère !» (1999), «One Hero, The People» (2026), «Un seul héros le peuple» (2026),

El Hadj M'hamed El Anka, po arabsku (الحاج محمد العنقة), właściwe imię Mohamed Idir Aït Ouarab (w języku kabylskim: Muḥend Yidir At Waɛrab, w tifinagh: ⵎⵓⵃⴰⵏⴷ ⵢⵉⴷⵉⵔ ⴰⵜ ⵓⴰⵔⴰⴱ), urodzony w Casbie w Algiersie 20 maja 1907 roku w rodzinie pochodzącej z Azeffoun w Wielkiej Kabylii, jest prekursorem i mistrzem algierskiej pieśni chaâbi, zmarł 23 listopada 1978 roku. Był ojcem Mustafy El Anka, Sid Ali Halo i Abdel Hadi Halo.

Hadj El Anka dorastał w domu przy ulicy Timbouctou 4, w Casbie w Algiersie. Hadj El Anka, znany również jako „feniks”, wychowywał się w skromnej rodzinie. Jego ojciec, Mohamed Ben Hadj Saîd, cierpiał w dniu jego narodzin, przez co musiał zostać zastąpiony przez krewnego matki przy zgłoszeniu do rejestru cywilnego, co doprowadziło do nieporozumienia w sprawie nazwiska El Anka. Chodził do trzech szkół kolejno w latach 1912-1918: szkoły koranicznej u Chikh si Mohand Arezki w Bir Djebbah (1912-1914), szkoły Brahima Fataha (Casbah) od 1914 do 1917 roku, a ostatecznie do szkoły normalnej w Bouzareah do 1919 roku.

Z rekomendacji Si Saïda Larbiego, znanego muzyka grającego w orkiestrze Mustafy Nadora w Algiersie, młody M'hamed uzyskał przywilej uczestniczenia w festiwalach organizowanych przez tego mistrza, którym go czci. Podczas miesiącu Ramadanu w 1917 roku szejk zauważył młodego M'hameda i jego poczucie rytmu, pozwalając mu grać na tarze (bębnie) w swojej orkiestrze. Później Kéhioudji (Ayad Mohamed), przyrodni brat Hadja M'rizeka, przyjął go jako etatowego muzyka w orkiestrze, która obsługiwała ceremonie henny, zazwyczaj zarezerwowane dla początkujących artystów. Po śmierci szejka El Nadhora (właściwe imię Saidji) w 1925 roku w Cherchell, w rodzinnym mieście jego żony, gdzie się właśnie osiedlił, Hadj El Anka uczestniczył w lekcjach śpiewu prowadzonych przez szejka Reghai Abderrahmana (Abderrahmane Saidi), których pilnie uczęszczał od 1927 do 1932 roku.

Na początku lat 30. XX wieku popularność El Anki wzrosła dzięki nowoczesnym środkom, takim jak gramofon i radio. To właśnie wtedy wprowadził kilka instrumentów do orkiestr Medh: banjo, derbukę, fortepian… i przede wszystkim poprosił lutnika Jeana Bellido o przeprojektowanie jego mandoliny, wydłużając gryf i powiększając pudło rezonansowe, co doprowadziło do powstania typowej algierskiej mandoli, jaką znamy dzisiaj. W 1932 roku sułtan Maroka, Mohammed V, zaprosił go z okazji Święta Tronu. Po powrocie z Mekki w 1937 roku wznowił swoje tournée po Algierii i Francji oraz kontynuował naukę pod kierownictwem Mustafy Skandraniego.

El Hadj El Lanka wykonał prawie 360 wierszy (qassaid) i nagrał około 130 płyt. Po ponad pięćdziesięciu latach kariery El Anka poprowadził dwa ostatnie wieczory swojej kariery do świtu, w 1976 roku w Cherchell, na weselu wnuka swojego mistrza szejka Mustafy Nadora, a w 1977 roku w El-Biar, z rodzinami, które były z nim bardzo związane. Zmarł 23 listopada 1978 roku w Algiersie i został pochowany na cmentarzu El-Kettar w Algiersie.

Najważniejsze dzieła (El Hadj M'hamed El Anka)

Cała filmografia (El Hadj M'hamed El Anka)