(Jean-Marie Pelt) - znany z pracy przy tego typu projektach:
Jean-Marie Pelt (24 października 1933 – 23 grudnia 2015) był francuskim biologiem, botanikiem i farmaceutą, posiadającym stopnie naukowe zarówno z biologii, jak i farmacji.
Był profesorem Uniwersytetu w Lotaryngii, specjalizującym się w roślinach leczniczych i tradycyjnej farmakopei, oraz autorem licznych artykułów naukowych i książek na temat roślin farmaceutycznych, biologii roślin oraz ekologii miejskiej. Francuska publiczność poznała go jako producenta kilku serii telewizyjnych i audycji radiowych poświęconych biologii roślin i ekologii. Określano go mianem Konrada Lorenza świata roślin.
W trakcie swojej kariery akademickiej Pelt badał naukę o roślinach leczniczych, fitofarmakologię, fitoterapię oraz fitotoksykologię. Szczególną uwagę poświęcił rejestrom leków i roślin leczniczych Afganistanu, Chile, Europy i Jemenu.
Oprócz pracy badawczej na Uniwersytecie w Nancy, a w późniejszym czasie na Uniwersytecie w Lotaryngii, Pelt założył w 1972 roku Europejski Instytut Ekologii, a w 1987 roku współzałożył Francuskie Towarzystwo Etnofarmakologii, natomiast w 1999 roku Komitet Niezależnych Badań i Informacji o Inżynierii Genetycznej. Wraz z Simone Veil, Jacques'em Delorsem czy Corinne Lepage, Pelt był członkiem Komitetu 21 – francuskiego organu doradczego ds. środowiska i zrównoważonego rozwoju, odpowiedzialnego za wdrażanie planu działania Agenda 21.
Jako radny miasta Metz w latach 1971–1983, Pelt był pionierem polityki ekologii miejskiej. W obliczu porażki powojennej urbanistyki i powstawania osiedli mieszkaniowych w Europie w latach 60., czerpiąc inspirację z koncepcji CIAM, profesor Pelt zainicjował nowe podejście do środowiska miejskiego. Swoje idee na ten temat rozwinął w pionierskiej książce z 1977 roku pt. „Człowiek renaturalizowany” (The Re-Naturalized Human), za którą otrzymał Europejską Nagrodę Ekologii.
Opierając się na ideach szkoły chicagowskiej, teorie Pelta postulowały lepszą integrację ludzi z ich środowiskiem i rozwijały koncepcję relacji między „kamieniami a wodami”. Jego pomysły zmaterializowały się w Metz poprzez utworzenie rozległych terenów otwartych wzdłuż rzek Mozela i Seille oraz zagospodarowanie dużych obszarów spacerowych. Zmarł 23 grudnia 2015 roku.