René Clair (René Clair)

René Clair (René Clair) - Reżyser, Producent, Adaptacja, , Scenarzysta, Dialogi znany z pracy przy tego typu projektach: «And Then There Were None» (1945), «A potem nie było już nikogo» (1945), «Entr'acte» (1924), «Entr'acte» (1924), «Love and the Frenchwoman» (1960),

René Clair był francuskim reżyserem i pisarzem. Swoją reputację zbudował w latach 20. XX wieku jako twórca filmów niemych, w których komedię często przeplatał z fantastyką. Następnie stworzył jedne z najbardziej innowacyjnych wczesnych filmów dźwiękowych we Francji, zanim wyjechał za granicę, by przez ponad dekadę pracować w Wielkiej Brytanii i USA. Po powrocie do Francji po II wojnie światowej kontynuował tworzenie filmów charakteryzujących się elegancją i dowcipem, często prezentując nostalgiczny obraz dawnego życia we Francji. W 1960 roku został wybrany do Académie française. Do najbardziej znanych filmów Claira należą „Włoski słomkowy kapelusz” (1928), „Pod dachami Paryża” (1930), „Le Million” (1931), „À nous la liberté” (1931), „Poślubiłem czarownicę” (1942) oraz „I nie było już nikogo” (1945).

W 1924 roku, gdy Clair pracował nad teatralnym projektem Ciné-sketch wraz z Francem Picabią, poznał młodą aktorkę, Bronję Perlmutter, która następnie wystąpiła w jego filmie „Le Voyage imaginaire” (1926), zadebiutującym w nowo otwartym Studio des Ursulines. Pobrali się w 1926 roku, a w 1927 roku urodził się ich syn, Jean-François.

René Clair zmarł w domu 15 marca 1981 roku i został pochowany podczas prywatnej ceremonii w kościele Saint-Germain-l'Auxerrois.

Reputacja Claira jako filmowca przeszła znaczną reewaluację za jego życia: w latach 30. był powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych reżyserów Francji, obok Renoira i Carné, jednak później sztuczność jego dzieł i ich oderwanie od realiów życia coraz bardziej wychodziły z łask. Awangardowość jego pierwszych filmów, a zwłaszcza „Entr'acte”, przyniosła mu chwilową sławę, a fundamenty surrealizmu nadal przenikały znaczną część jego twórczości komediowej. To jednak pomysłowy sposób, w jaki przezwyciężył początkowy sceptycyzm wobec wprowadzenia dźwięku, potwierdził jego oryginalność, a cztery pierwsze filmy dźwiękowe przyniosły mu międzynarodową renomę.

Lata pracy w Wielkiej Brytanii i USA sprawiły, że Clair stał się jeszcze bardziej rozpoznawalny, lecz nie przyniosły one wyraźnego rozwoju jego stylu ani zainteresowań tematycznych. To w filmach powojennych, nakręconych po powrocie do Francji, niektórzy krytycy dostrzegli nową dojrzałość i głębię emocjonalną, którym towarzyszyło dominujące poczucie melancholii, wciąż jednak ujęte w ramy elegancji i dowcipu charakterystycznych dla jego wcześniejszej twórczości.

Jednak w latach 50. krytycy zwiastujący nadejście francuskiej nowej fali, zwłaszcza ci związani z „Cahiers du Cinéma”, uznali twórczość Claira za staromodną i akademicką. Paradoks reputacji Claira został dodatkowo podkreślony przez komentatorów, którzy widzieli we François Truffaut prawdziwego następcę Claira w kinie francuskim, pomimo przejawów wzajemnej niechęci.

Najważniejsze dzieła René Clair (René Clair)

Cała filmografia René Clair (René Clair)