Preston Foster (Preston Foster)

Preston Foster (24 sierpnia 1900 – 14 lipca 1970) był amerykańskim aktorem teatralnym i filmowym oraz piosenkarzem. Do filmów wszedł w 1929 roku, po występach jako aktor na Broadwayu. Jeszcze w październiku 1931 roku grał w sztuce teatralnej na Broadwayu zatytułowanej „Dwa sekundy”, w której wystąpił u boku Edwarda J. Pawleya. Do jego znanych filmów należą: „Doktor X” (1932), „Uciekinier z łańcucha” (1932), „Annie Oakley” (1935), „Ostatnie dni Pompejów” (także 1935), „Informator” (1935) (w roli szefa organizacji) oraz „Mój przyjaciel Flicka” (1943).

Wystąpił w serialu telewizyjnym „Waterfront” (1954–1955), wcielając się w rolę kapitana Johna Herricka. Foster posiada gwiazdę na Alei Sław w Hollywood. Czasami w filmach podpisywał się jako Preston S. Foster. Jego pierwszą żoną była aktorka teatralna Gertrude Warren (1926–1945; rozwód). Miał jedną córkę, Stephanie. Był żonaty z drugą żoną, aktorką Sheilą Darcy, od 1946 roku aż do swojej śmierci.

Podczas II wojny światowej, służąc w Straży Wybrzeża Stanów Zjednoczonych, dosłużył się stopnia kapitana rezerwy. Ostatecznie posiadał honorowy stopień komodora w Straży Wybrzeża USA.

Po wojnie i przed rozpoczęciem udanej kariery filmowej, Foster stał się znanym piosenkarzem. W 1948 roku Foster stworzył trio wraz z Gene Leisem i żoną, aktorką Sheilą Darcy. Gene aranżował piosenki, a oni występowali w radiu i klubach, pojawiając się u boku Orrina Tuckera, Peggy Ann Garner i Rity Hayworth.

Powyższy opis pochodzi z artykułu Wikipedii o Prestonie Fosterze, udostępnionego na licencji CC-BY-SA, pełna lista współautorów na Wikipedii.