Lee Tracy (Lee Tracy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.

William Lee Tracy (14 kwietnia 1898 – 18 października 1968) był amerykańskim aktorem. Został nominowany do Oscara i Złotego Globu za rolę drugoplanową w filmie „Najlepszy człowiek” (The Best Man) z 1964 roku. W 1929 roku Tracy przybył do Hollywood, gdzie grał role dziennikarzy w kilku filmach. Na przykład, wcielił się w postać plotkarza w stylu Waltera Winchella w filmie „Szczęśliwe wydarzenie” (Blessed Event) z 1932 roku. Tracy zagrał także rolę felietonisty w filmie „Rady dla zakochanych” (Advice to the Lovelorn) z 1933 roku, luźno opartym na powieści Nathanaela Westa „Serce samotnika” (Miss Lonelyhearts); oraz wystąpił jako redaktor z dręczącym go sumieniem w dramacie „Siła prasy” (The Power of the Press) z 1943 roku, opartym na historii autorstwa byłego dziennikarza Samuela Fullera.

Tracy zagrał „Sępa”, przestępcę, który wciąga Lilioma (Charlesa Farrella) w śmiertelny napad rabunkowy, w filmowej adaptacji „Lilioma” (1930). Wystąpił również jako szalony menedżer Lupe Vélez w filmie „Prawda prawie naga” (The Half-Naked Truth) z 1932 roku w reżyserii Gregory’ego LaCavy oraz jako agent Johna Barrymore’a w „Kolacji o ósmej” (Dinner at Eight) z 1933 roku w reżyserii George’a Cukora.

Rozwijająca się kariera filmowa Lee Tracy’ego została tymczasowo przerwana 19 listopada 1933 roku, podczas kręcenia filmu „Viva Villa!” z Wallace’em Beerym w Meksyku. Według aktora i producenta Desi Arnaza, w jego opublikowanej autobiografii „Księga” (The Book) z 1976 roku, Tracy stanął na balkonie w Meksyku i załatwił się na przechodzącą paradę wojskową. W innym miejscu swojej autobiografii Arnaz twierdzi, że od tego momentu, jeśli ktoś obserwował inne tłumy widzów, ci wyraźnie rozpraszali się, gdy tylko Amerykanin wychodził na balkon. Jednak inni członkowie ekipy obecni w tym czasie kwestionowali tę historię, przedstawiając zupełnie inną wersję wydarzeń. W swojej autobiografii Charles G. Clarke, operator filmowy, napisał, że stał na zewnątrz hotelu podczas parady i incydent nigdy nie miał miejsca. Tracy, jak twierdzi, stał na balkonie obserwując paradę, gdy Meksykanin na dole wykonał wobec niego obsceniczny gest. Tracy odpowiedział tym samym gestem, a następnego dnia lokalna gazeta opublikowała artykuł, w którym stwierdzono, że Tracy obraził Meksyk, Meksykanów w ogóle i ich flagę narodową w szczególności. Artykuł wywołał oburzenie w Meksyku, a MGM postanowiło poświęcić Tracy’ego, aby móc kontynuować tam zdjęcia. Młodego aktora Stuarta Erwina zastąpił Tracy’ego. Z filmu zwolniono również oryginalnego reżysera, Howarda Hawksa, za odmowę składania zeznań przeciwko Tracy’emu. Zastąpił go Jack Conway.

Podczas II wojny światowej Tracy powrócił do służby wojskowej. Później, w latach 50. XX wieku, wystąpił w dwóch serialach telewizyjnych. Jednym z nich był „Martin Kane: Prywatny detektyw”, w którym był jednym z czterech aktorów grających tytułową rolę. Pozostali to William Gargan, Lloyd Nolan i Mark Stevens. W 1958 roku powrócił do roli reportera w serialu „New York Confidential”. Po II wojnie światowej jego kariera filmowa została w dużej mierze ograniczona do telewizji, ale wcielił się w postać byłego prezydenta Stanów Zjednoczonych, Arta Hockstadera, postać luźno opartą na Harrym Trumanie, zarówno w wersji scenicznej, jak i filmowej „Najlepszego człowieka” (The Best Man) z 1964 roku, napisanego przez Gore’a Vidala. W wersji filmowej wystąpili Henry Fonda i Cliff Robertson. Tracy otrzymał swoją jedyną nominację do Oscara, jako Najlepszy Aktor Drugoplanowy, za rolę w tym filmie.

Powyższy opis pochodzi z artykułu na Wikipedii Lee Tracy, udostępnionego na licencji CC-BY-SA, pełna lista współautorów znajduje się na Wikipedii.