(Claude Estier)

Claude Estier (urodzony jako Claude Hasday Ezratty; 8 czerwca 1925 – 10 marca 2016) był francuskim politykiem i dziennikarzem. W latach 1967–1968 oraz ponownie w latach 1981–1986 sprawował mandat posła z Paryża, następnie od 1986 do 2004 roku był senatorem, a w latach 1988–2004 przewodniczył grupie socjalistycznej w senacie.

Ojciec Estiera był zwolennikiem Francuskiej Sekcji Międzynarodówki Robotniczej (SFIO). Z tego powodu Estier w całej swojej młodości dorastał w kulturze socjalistycznej. Jego profesorami byli m.in. Robert Verdier i Maurice Merleau-Ponty.

W 1942 roku Estier wstąpił do ruchu oporu (Résistance), zajmując się do 1944 roku transportem broni i gazet w Lyonie. Odpowiadając za raporty z nasłuchu Radio Londres i Radio Algérie – rozgłośni Wolnej Francji – wojnę zakończył w szeregach Francuskich Sił Wewnętrznych.

W 1945 roku został członkiem centrolewicowej Francuskiej Sekcji Międzynarodówki Robotniczej (SFIO). Pod koniec 1947 roku opublikował w gazecie „Combat” bardzo krytyczny artykuł na temat brutalnych represji ministra spraw wewnętrznych SFIO, Julesa Mocha, wobec strajków z 1947 roku, co doprowadziło do jego wykluczenia z partii.

W 1948 roku prowadził kampanię w ramach Socjalistycznej Partii Unitarnej, gdzie poznał między innymi Gillesa Martineta i Pierre'a Stibbe. Wszyscy trzej byli byłymi bojownikami ruchu oporu, którzy opowiadali się za lewicową linią polityczną, sytuującą się pomiędzy Francuską Partią Komunistyczną a antykomunistyczną SFIO.

W 1955 roku dołączył do redakcji politycznej „Le Monde”, z której odszedł w 1958 roku z powodu wyczekującej postawy gazety wobec powrotu generała de Gaulle'a do władzy. Następnie związał się z inną gazetą, „Libération”, i rozpoczął zbliżenie z François Mitterrandem. Należał do pierwotnego zespołu tygodnika „Nouvel Observateur”.

Przez długi czas wspierał sprawę Algierii, nawiązując kontakty z algierskimi nacjonalistami, takimi jak Ferhat Abbas.

W wyborach legislacyjnych w 1967 roku został wybrany jako kandydat Konwencji Instytucji Republikańskich Mitterranda, będącej częścią koalicyjnej Federacji Lewicy Demokratycznej i Socjalistycznej, pokonując Alexandre'a Sanguinettiego, ministra weteranów i ofiar wojen w trzecim rządzie Pompidou za prezydentury de Gaulle'a. Stracił mandat w następnym roku, po przedwczesnym rozwiązaniu Zgromadzenia Narodowego w następstwie wydarzeń z maja 1968 roku.

Został ponownie wybrany w 1981 roku i w latach 1983–1986 pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych Zgromadzenia Narodowego.

W 1967 roku tymczasowo zakończył działalność dziennikarską, jednak w latach 1972–1986 kierował oficjalnym tygodnikiem Partii Socjalistycznej, „L'Unité”. Od 1981 do 1988 roku regularnie brał udział w żywej cotygodniowej debacie politycznej „Vendredi Soir” na antenie France Inter, obok Jeana d'Ormessona (prawicowego dziennikarza i pisarza), Pierre'a Charpy'ego (jego odpowiednika jako szefa „La Lettre de la Nation”, tygodnika Zgromadzenia na rzecz Republiki) oraz Rolanda Leroya (redaktora naczelnego komunistycznego dziennika „L'Humanité”).

W 1986 roku wszedł do Senatu, a od 1988 roku był przewodniczącym Grupy Socjalistycznej aż do przejścia na emeryturę w październiku 2004 roku.

Później powrócił do literatury, publikując dwie nowe książki w wydawnictwie Cherche-Midi.